Bloog Wirtualna Polska
Są 1 202 624 bloogi | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

Zdjęcia w galeriach.


Zabytki Chocianowa

piątek, 02 marca 2007 16:07

     Pałac obecny wzniesiono na miejscu zamku, który do połowy XV w. był własnością książąt legnickich, po czym przeszedł jako lenno w ręce rodów rycerskich. Obecne założenie pałacowe łącznie z parkiem pochodzi z lat 1728-1732 i najprawdopodobniej zostało zrealizowane według projektów architekta Marcina Frantza z Rewia. Częściowo restaurowane w XIX w., poważnie uszkodzone w 1945 r., zostało zabezpieczone w latach 1959 i 1965-1966. Główna fasada budynku, dziewięcioosiowa, w środku akcentowana jest prostokątnym ryzalitem, mieszczącym balkonowy portal wejściowy, flankowany podwójnymi kolumnami, wspierającymi bogato profilowany gzyms. Skromniejsza nieco jest fasada ogrodowa, również z ryzalitem mieszczącym klatkę schodową i widokowe tarasy. Nad całością budynku góruje potężna, kwadratowa wieża, zwieńczona lekkim rokokowym hełmem. W dolnych swych partiach jest ona pozostałością dawnego średniowiecznego zamku. Obok wznoszą się dwie oficyny, piętrowe, dwutraktowe, nakryte dachami łamanymi, o elewacjach podzielonych parami pilastrów i sklepionych pomieszczeniach parteru, powstałe współcześnie z pałacem. Całość dopełnia osiowe założenie parkowe z alejami drzew i prostokątnym stawem.

Zdjęcie pochodzące z 1961 roku. Przedstawia zamek w Chocianowie, park i okoliczne zabudowania

 

Zdjęcie pochodzące z 1930

     Pałac obecny wzniesiono na miejscu zamku, który do połowy XV w. był własnością książąt legnickich, po czym przeszedł jako lenno w ręce rodów rycerskich. Obecne założenie pałacowe łącznie z parkiem pochodzi z lat 1728-1732 i najprawdopodobniej zostało zrealizowane według projektów architekta Marcina Frantza z Rewia. Częściowo restaurowane w XIX w., poważnie uszkodzone w 1945 r., zostało zabezpieczone w latach 1959 i 1965-1966. Główna fasada budynku, dziewięcioosiowa, w środku akcentowana jest prostokątnym ryzalitem, mieszczącym balkonowy portal wejściowy, flankowany podwójnymi kolumnami, wspierającymi bogato profilowany gzyms. Skromniejsza nieco jest fasada ogrodowa, również z ryzalitem mieszczącym klatkę schodową i widokowe tarasy. Nad całością budynku góruje potężna, kwadratowa wieża, zwieńczona lekkim rokokowym hełmem. W dolnych swych partiach jest ona pozostałością dawnego średniowiecznego zamku. Obok wznoszą się dwie oficyny, piętrowe, dwutraktowe, nakryte dachami łamanymi, o elewacjach podzielonych parami pilastrów i sklepionych pomieszczeniach parteru, powstałe współcześnie z pałacem. Całość dopełnia osiowe założenie parkowe z alejami drzew i prostokątnym stawem.

 

 

    Pałac obecny wzniesiono na miejscu zamku, który do połowy XV w. był własnością książąt legnickich, po czym przeszedł jako lenno w ręce rodów rycerskich. Obecne założenie pałacowe łącznie z parkiem pochodzi z lat 1728-1732 i najprawdopodobniej zostało zrealizowane według projektów architekta Marcina Frantza z Rewia. Częściowo restaurowane w XIX w., poważnie uszkodzone w 1945 r., zostało zabezpieczone w latach 1959 i 1965-1966. Główna fasada budynku, dziewięcioosiowa, w środku akcentowana jest prostokątnym ryzalitem, mieszczącym balkonowy portal wejściowy, flankowany podwójnymi kolumnami, wspierającymi bogato profilowany gzyms. Skromniejsza nieco jest fasada ogrodowa, również z ryzalitem mieszczącym klatkę schodową i widokowe tarasy. Nad całością budynku góruje potężna, kwadratowa wieża, zwieńczona lekkim rokokowym hełmem. W dolnych swych partiach jest ona pozostałością dawnego średniowiecznego zamku. Obok wznoszą się dwie oficyny, piętrowe, dwutraktowe, nakryte dachami łamanymi, o elewacjach podzielonych parami pilastrów i sklepionych pomieszczeniach parteru, powstałe współcześnie z pałacem. Całość dopełnia osiowe założenie parkowe z alejami drzew i prostokątnym stawem.

 

Zrujnowany dawny budynek gospodarczy w okolicach pałacu.

 

Chocianów - Początki miejscowości, która obecnie nazywa się Chocianów, sięgają według źródeł wykopaliskowych - epoki brązu,
natomiast pierwsze źródła pisane wskazują na jej istnienie w roku 1267. W tym
to roku ukazał się dokument wymieniający płatników dziesięciny klasztorowi w Trzebnicy.




Historia






W 1138 roku, po dzielnicowym podziale Polski obszar Śląska stał się dzielnicą Władysława Wygnańca, który panował do roku 1146. Kolejnymi władcami dzielnicy śląskiej byli: Bolesław Kędzierzawy książę śląski, mazowiecki, krakowski w latach 1146 - 1163, Bolesław Wysoki i Mieszko Wysoki 1163 - 1173.
W 1173 roku Śląsk został podzielony na dzielnice: wrocławsko - opolską z Ziemią Lubuską którymi rządził Bolesław Wysoki i raciborską pod władaniem Mieszka Plątonogiego.
Rok 1177 przynosi nowy podział Śląska na: księstwo śląskie - Bolesław Wysoki, księstwo legnicko głogowskie - Konrad, księstwo opolskie - Jarosław, księstwo raciborskie z Ziemią Bytomską - Mieszko Plątonogi. Kolejne podziały Śląska następowały w latach: 1181, 1211, 1248 i 1249.

Księstwo jaworskie zostało wydzielone w 1274 roku z księstwa legnickiego przez Bolesława II Rogatkę dla jego syna Henryka V Grubego, który po śmierci ojca przekazał je swoim braciom: Bolkowi I i Bernardowi.
Księstwo świdnickie zostało wydzielone z księstwa wrocławskiego w 1290 roku przez Henryka V i przekazane Bolkowi I.

W roku 1296 po śmierci Przemysława księcia wielkopolskiego jego posiadłość zgodnie z testamentem miał dziedziczyć Henryk III książę głogowski. Gdy tenże udał się do Wielkopolski Bolko I Surowy książę świdnicko jaworski odebrał mu Chojnów i Bolesławiec i od razu zaczął umacniać swoje nowe granice. Jednym z takich umocnień stał się zamek w Chocianowie wzniesiony w latach 1297 - 1299 w formie gotyckiej warowni.

Bolko I Surowy ur. między 1252 a 1256 zm. 1301. Założyciel linii Piastów świdnickich; syn Bolesława II Rogatki księcia śląskiego i Jadwigi, córki Henryka hrabiego Anhaltu. Od 1278 książę jaworski, od 1291 świdnicki. Po śmierci ojca w 1278 otrzymał księstwo jaworskie, do 1281 rządził nim wspólnie z młodszym bratem Bernardem. W 1279 roku sprzymierzył się z margrabiami brandenburskimi ( 1284 poślubił margrabiankę brandenburską Beatrycze, córkę Ottona V Długiego), w sojuszu z którymi zwalczał Henryka IV Probusa. Od 1289 r. z bratem Henrykiem V Grubym księciem legnickim, popierał Wacława II w jego walce o tron krakowski. W 1291 wkroczył z Wacławem II do Krakowa, 1292 był obecny pod Sieradzem, gdzie Władysław I Łokietek zrzekł się swych praw do Małopolski i uznał zwierzchnictwo Wacława II. Po śmierci Henryka IV Probusa (1290) poparł Henryka V Grubego w walce o księstwo wrocławskie z prawowitym spadkobiercą, Henrykiem II księciem głogowskim. W zamian za poparcie otrzymał od brata część księstwa wrocławskiego ze Świdnicą, Ząbkowicami, Ziębicami i Strzelinem. Wobec zagrożenia czeskiego w 1296 r. poddał swoją dzielnicę pod opiekę papieża Bonifacego VIII. Po śmierci Henryka V Grubego (1296) przyjął - w zamian za miasto Sobótka - opiekę nad małoletnimi bratankami, stają się najpotężniejszym z Piatów śląskich. Odebrał Henrykowi III głogowskiemu Chojnów (dołączył do władztwa spadkobierców brata) i Bolesławiec. Zmusił do uległości sympatyzujących z Wacławem II mieszczan wrocławskich. Uporządkował finanse księstwa i zgromadził na rzecz bratanków znaczne sumy pieniężne. Dbał o rozwój miast, nadając im liczne przywileje; wznosił zamki obronne. Był fundatorem klasztoru w Krzeszowie koło Kamiennej Góry, gdzie został pochowany. (ZOBACZ GRÓB)

9 maja 1329 r. Jan Luksemburski król czeski przyjął miasta i zamki księstwa legnickiego w lenno, wśród nich zamek Chocianów (Choczenow).

13 grudnia 1331 r. w Pradze książęta legniccy Bolesław III z synami Wacławem i Ludwikiem złożyli hołd lenny królowi Janowi Luksemburskiemu z ziem swego księstwa. Hołd złożono też z zamku Chocianów (Choczenow).

30 lipca 1343 r. w Pradze, Wacław I i Ludwik I książęta legniccy otrzymują od Jana Luksemburskiego w lenno wszystkie swoje kraje i ziemie z zamkiem i wsią Chocianów (Cocenow) na tych prawach jak posiadał je niegdyś ich ojciec Bolesław III.
W późniejszych latach zamkiem władali książęta legniccy:

1345 - 1364 Wacław I

14 marca 1352 r. książę wystawia pergaminowy dokument w którym oznajmia, że rajcy i mieszczanie Legnicy zobowiązali się spłacić jego dług w zamian za wydzierżawienie m.in. lasu i pastwiska w Chocianowie. W drugim dokumencie z tego samego roku Wacław I nadaje Hermanowi von Bran dobra w Chocianowie i Trzebnicach. Natowmiast w dokumencie z 1353 roku wystawionym w Pradze, książę czyni nadanie na rzecz Wieidinigera von Bran w Chocianowie.


1364 - 1409 Ruprecht

18 listopada 1388 roku Ruprecht sprzedał braciom Schellendorf czynsze zbożowe we wsi w okręgu złotoryjskim, w tym z łąk i ziem do granic Chocianowa (granicą między Chocianowem a Chojnowem była rzeka Czarna Woda - wyznaczona 23.07.1359 r. na zamku Karlstein k. Pragi przez cesarza Karola IV).
14 listopada 1391 Ruprecht jako opiekun swych młodszych braci zastawia zamek z przyległościami.
10 września 1404 r. w Legnicy, Ruprecht wraz z bratem Wacławem ztwierdza, że Henryk Czedlicz von Alczenow z bratem Janem sprzedał murarzom legnickim czynsze ze wsi Chocianów w okręgu legnickim.
16 maja 1405 Ruprecht w imieniu brata Wacława potwierdza przekazania braciom Kacprowi i Zygmuntowi Schellendorf von Oys podanych dóbr, a po ich śmierci pozostawia braciom Janowi i Markowi Chocianów i inne ziemie.
5 grudnia 1407 książę Ruprecht stwierdził, że rada miejska i Stefan von Rothkirch przebudowali zamek w Chocianowie.

W latach 1409 - 1418 zamek był w posiadaniu księcia biskupa wrocławskiego Wacława II współrządcy księstwa legnickiego.
Wacław objął diecezję wrocławską w 1382roku i przeprowadził trzy synody diecezjalne - 1401, 1406 i 1410. Za wierne trwanie przy papieżu, biskupowi Wacławowi zaproponowano godność kardynała w 1385 r. ; ale biskup książę z krwi jej nie przyjął. W 1389 r. był współzałożycielem Związku Księstw Śląskich do walki z rozbojem. W czasie jego rządów diecezjalnych powstały kapituły kolegiackie: w 1384 św. Bartłomieja w Glogówku, w 1386 św. Mikołaja w Otmuchowie i w 1389 Wniebowzięcia NMP w Niemodlinie. W 1417 roku bp Wacław zrezygnował z biskupstwa.

19 lipca 1411 r. Wacław II uwolnił Hansa Gawena starostę legnickiego od czynszu za opłacanie miodu w Chocianowie.
8 października Wacław II wraz ze swym marszałkiem Janem Rothkirch określił granicę łąk zwaną Fuschberg między Legnicą a Chocianowem.

Właścicielem chocianowskiego zamku w latach 1418 - 1435 był Ludwik II książę brzesko legnicki .
W 1404 roku jako znany w Europie pielgrzym odbył pielgrzymkę do grobu świętego w Jerozolimie. W drodze powrotnej został porwany i uwięziony przez Saracenów; z niewoli wykupili go mieszczanie brzescy. 5 października 1419 stwierdził, że jego starostowie w Legnicy i Złotoryji sprzedali kolegiacie w Legnicy 10 grzywien czynszu ze swych posiadłości w Chocianowie.

Pierwszą kobietą, która weszła w posiadanie zamku była Elżbieta von Brand żona Ludwika II. Otrzymała warownię w 1435 r. by z kolei w 1444 podarować ją braciom Krzysztofowi i Mikołajowi von Dornheim.

Kolejni właściciele:

1507 - 1518 Georg von Schellendorf
1518 - 1580 Krzysztof von Schkopp
1580 - 1584 Hans von Sorau
1584 - 1587 Jakub von Schönaich

Około roku 1600 gotycka warownia została gruntownie przebudowana. Z pierwotnego założenia do naszych czasów zachowała się jedynie kwadratowa dołem gotycka wieża z rokokowym hełmem oraz resztki murów obronnych.

1587 - 1613 Fryderyk, Erazm i Zygmunt von Nostitz
1613 - 1616 Hiob Aleksander von Stosch

Hiob Aleksander von Stosch kupił dobra chocianowskie za 58 tys. talarów od Zygmunta von Nostitz. Był ożeniony z Eleonorą z domu von Rotkirch. Miał dwóch synów: starszego Hansa Georga i młodszego Aleksandra Hansa zmarłego w wieku niespełna 23 lat. Hiob Aleksander zmarł w 1616 r. i został pochowany w kościele w Chocianowie. Jego nagrobek przedstawia mężczyznę w pełnej zbroi z odkrytą głową, trzymającego w lewej ręce miecz, prawą opierającego na biodrze, między nogami trzymającego hełm.

1616 - 1653 Hans Georg von Stosch - zmarł 15.08.1653 r. 1653 - 1682 Wolf Aleksander von Stosch 1682 - 1707 Katarzyna Freiin von Stosch z domu von Kottwitz Była drugą żoną Wolfa Aleksandra. W 1703 roku Katarzyna von Stosch uwolniła z poddaństwa mieszczan i rzemieślników chocianowa i nadała przywileje kmieciom, zagrodnikom i chałupnikom. W 1698 roku przeprowadzono remont zamku, który został poważnie uszkodzony podczas wojny trzydziestoletniej (1618 - 1648). W 1700 roku odrestaurowano wieżę zamkową; pracami kierował majster budowlany Krzysztof Kugler z Rokitek.
1707 - 1723 Baltazar Fryderyk von Stosch W 1716 roku ogłosił regulamin rady miejskiej oraz przepisy cechowe. Sprzedał za 200 tys. talarów Chocianów Henrykowi Gottlobowi von Redern. 1723 - 1728 Henryk Gottlob hrabia von Redern baron von Krappitz

W latach 1728 - 1732 zamek został przebudowany na barokową rezydencję w formie zachowanej do dzisiaj. Twórcą przebudowy był architekt Martin Franz.

1728 - 1734 Melchior Gottlob von Redern
Był wysokim urzędnikiem pruskim.
1734 - 1766

 




 

W Cho­cianowie znajdują się dwie świątynie: Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia NMP z 1866 r., odremontowany po ostatniej wojnie i Kościół pw. Św. Józefa  Oblubieńca NMP wzniesiony w końcu XVI w. z przebudowy ratusza miejskiego. Do 1945 modlili się tam protestanci. Od 1951 działalność duszpasterską prowadzą Księża Salezjanie.




Podziel się
oceń
1
0

komentarze (196) | dodaj komentarz

Inne ciekawostki o Chocianowie

sobota, 24 lutego 2007 17:35

 

 

Atuty gospodarcze, lokalizacyjne i środowiskowe:

Nieskażone lub skażone w niewielkim stopniu środowisko naturalne,
sprzyjające turystyce ukształtowanie terenu, w tym walory krajobrazowe,
korzystne turystycznie warunki klimatyczne,
duże i bogate przyrodniczo zasoby leśne,
liczne walory ekoturystyczne,
dobre warunki dla rozwoju ekorolnictwa,
tradycje przemysłowe miasta,
liczne zasoby taniej siły roboczej,
położenie w sąsiedztwie gminy Polkowice
położenie w sąsiedztwie polkowickiej podstrefy Legnickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej,
położenie w pobliżu ważnych, międzynarodowych i krajowych szlaków komunikacyjnych,
położenie gminy na terenie Legnicko-Głogowskiego Zagłębia Miedziowego,
bogate zasoby wykwalifikowanej w kierunku technicznym siły roboczej,
wysoka dostępność gruntów pod zabudowę gospodarczą lub mieszkaniową
(nie dotyczy ich uzbrojenia),
korzystna struktura demograficzna

 

 

 

                           Atuty społeczne:

Społeczność lokalna świadoma roli samorządu w kreowaniu gminnego rozwoju gospodarczego,
korzystna struktura demograficzna,
Stowarzyszenie na Rzecz Kompleksowej Przebudowy Wsi,
wysoka aktywność społeczna mieszkańców gminy – zespół „Echo”, organizacje polityczne, grupy parafialne, organizacje ekologiczne, organizacje emerytów, kombatantów itp.,
Zespół Szkół,
wykwalifikowana kadra nauczycielska placówek oświatowych,
dobrze wyszkolone i sprawnie działające jednostki OSP.

 


                              

Atuty samorządowe:

kreatywna, skuteczna i efektywnie działająca władza lokalna,
wysoki stopień wyczulenia władzy lokalnej na potrzeby „słabych” grup społecznych,
udział gminy Chocianów w Związku Gmin Zagłębia Miedziowego, Związku Miast Polskich, Związku Gmin Wiejskich RP, Stowarzyszeniu Zdrowych Miast Polskich, Stowarzyszeniu Dolny Śląsk w Unii Europejskiej.

Atuty kulturowe:

zespół pałacowo parkowy,
zespół folklorystyczny „Echo”,
święto Kultury Łemkowskiej
.............................. „Łemkowska Watra”


Podziel się
oceń
2
0

komentarze (17) | dodaj komentarz

Gmina Chocianów

niedziela, 18 lutego 2007 12:34

Gmina Chocianów to gmina miejsko-wiejska w województwie dolnośląskim, w powiecie polkowickim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie legnickim.

Siedziba gminy to Chocianów.

Według danych z 30 czerwca 20042, gminę zamieszkiwało 12 701 osób.

Struktura powierzchni

Według danych z roku 20026, gmina Chocianów ma obszar 230,27 km², w tym:

  • użytki rolne: 42%
  • użytki leśne: 51%

Gmina stanowi 29,52% powierzchni powiatu.

Demografia

Dane z 30 czerwca 20042:

OpisOgółemKobietyMężczyźni
jednostkaosób%osób%osób%
populacja12 701100637750,2632449,8
gęstość zaludnienia
(mieszk./km²)
55,227,727,5

Według danych z roku 20026, średni dochód na mieszkańca wynosił 1195,59 zł.

Sąsiednie gminy

Chojnów, Gromadka, Lubin, Polkowice, Przemków, Radwanice


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (14) | dodaj komentarz

Położenie Chocianowa

wtorek, 13 lutego 2007 13:26
Położenie geograficzne

Gmina Chocianów jest gminą miejsko-wiejską, położną w południowej części powiatu polkowickiego w województwie dolnośląskim, pomiędzy drogą nr 3
i autostradą A4.
Pod względem geograficznym należy ona do makroregionu zwanego niziną Śląsko-Łużycką na wyskości 132-187 m n.p.m.
Powierzchnia gminy wynosi 221,66 km2.
Wraz z miastem zamieszkuje ją ok. 13 500 mieszkańców.
Podzielona jest na 12 sołectw:

  • • Brunów
  • • Chocianowiec
  • • Jabłonów
  • • Michałów
  • • Ogrodzisko
  • • Parchów
  • • Pogorzeliska
  • • Raków
  • • Trzebnice
  • • Trzemielów
  • • Szklary Dolne
  • • Żabice

Chocianów otrzymał prawie miejskie w 1894 roku.
Jest miasteczkiem o tradycjach przemysłowych, położonym w okolicach o dużych walorach przyrodniczych, na zachód od Lubina i północ od Chojnowa. W pobliżu znajdują się kompleksy leśne, oznaczone szlakami i tablicami informacyjnymi, które stwarzają dobre warunki do rekreacyjnej jazdy rowerem (Szlak Żółty,
Szlak św. Jakuba; trasa o długości 30 km na terenie lasów Chocianowskich).
To dobre miejsce dla miłośników pieszych wędrówek (szlak pieszy zielony) oraz grzybiarzy.

Cisza i spokój jakie panują na zamieszkiwanych koloniach Chocianowa od oddalonego ok. 1,5 - 3 km centrum, stanowią główny atut dla którego warto tu się osiedlić. Gmina dysponuje dużą ilością terenu przeznaczonego pod zabudowę mieszkalną oraz gospodarczą. Ułatwieniem dla przyszłych inwestorów
w rozpoczynaniu działalności gospodarczej są zwolnienia podatku od nieruchomości
.

 

 

w kierunku wschodnim: Lubin – Ścinawa – Rawicz,

w kierunku północno – wschodnim: Polkowice – Głogów – Poznań

w kierunku północnym: Sława, Przemków – Nowe Miasteczko - Zielona Góra

w kierunku północno – zachodnim: Szprotawa, Żagań

w kierunku zachodnim: do granicy polsko – piemieckiej w Zgorzelcu i Olszynie oraz na Bolesławiec

w kierunku południowym: Prochowice, Legnica, Chojnów, Wrocław

 

ODLEGŁOŚCI OD WIĘKSZYCH MIAST:

Chocianów – Lubin 27 km

Chocianów – Wrocław 98 km

Chocianów – Warszawa 446 km

Chocianów - Zielona Góra 89 km

Chocianów – Legnica 40 km

Chocianów – Chojnów 20 km

Chocianów - Jelenia Góra 70 km

Chocianów – Szczecin 306 km

Chocianów – Berlin 240 km

Chocianów – Praga 232 km


ODLEGŁOŚCI OD PRZEJŚĆ GRANICZNYCH:

Chocianów – Olszyna 103 km

Chocianów – Zgorzelec 88 km

Chocianów – Jakuszyce 93 km


Podziel się
oceń
2
0

komentarze (15) | dodaj komentarz

Historia Chocianowa

poniedziałek, 12 lutego 2007 17:45
historia.gif

Z dziejów Chocianowa i okolic

9.VII.1284 - najstarsza wzmianka o Chocianowie (w dokumencie dla klasztoru augustianów we Wrocławiu występuje jako świadek Mikołaj „de Cosenow”).
1297 - wzmianka kronikarska o budowie przez księcia świdnickiego i opiekuna książąt wrocławskich Bolka I Surowego zamku w Chocianowie.

9.V.1329 - król czeski Jan Luksemburski przejmuje zwierzchnictwo lenne nad księstwem legnickim; Chocianów staje się częścią Królestwa Czech w ramach dzielnicy Piastów legnickich.
20.IV.1353 - w dokumencie Wacława I księcia legnickiego pojawia się wzmianka
o istnieniu „okręgu chocianowskiego”.

1430 - założenie nad „Stawem Chocianowskim” zakładu kowalskiego wraz
z młynem, który stał się zalążkiem huty „Maria”
1444 - zamek wraz z osadą zamieszkałą przez rzemieślników i służbę zamkową otrzymują od księżnej legnickiej Elżbiety, wdowy po Ludwiku II, jako lenno rycerze: bracia Christoph i Nokolaus von Dornheim.
1487 - pierwsza informacja o istnieniu w Chocianowie kaplicy (zwanej też kaplicą Dirnheimów), należącej do parafii Trzebnice.

1507 - Chocianów przechodzi w ręce Georga von Schelendorfa.
1517 - wystąpienie Marcina Lutra, który skrytykował stosunki panujące w Kościele i księży; sprzeciwiał się m.in. celibatowi, traktował Biblię jako jedyne źródło wiary. Jego zwolenników nazywano ewangelikami lub protestantami.
1518 - dobra chocianowskie kupił Christoph von Schkopp.
1524 - przejęcie kaplicy w Chocianowie przez ewangelików. Na Śląsku M. Luter bardzo szybko zyskał wielu zwolenników, zwłaszcza wśród szlachty i bogatego mieszczaństwa a także części duchownych.
1526 - Śląsk wraz z Królestwem Czech przeszedł pod panowanie Habsburgów.
1580 - właścicielem Chocianowa został Hans von Soran,
1584 - właścicielem Chocianowa został Jakub von Schoenaich, który krótko (bo tylko do 1587r.) władał Chocianowem.
1587 - 1613 - dobra chocianowskie były w posiadaniu rodziny von Nostiz; kolejno: Friedricha Assmanna (Erazmusa) i Sigmunda.
1595 - najprawdopodobniej w tym właśnie roku został zbudowany murowany kościół.
26.X.1596 - Assmann von Nostiz utworzył parafię w Chocianowie nadając proboszczowi odpowiednie uposażenie w postaci 104 morg pola oraz, w formie daniny, rocznie: 83 korce żyta i 73 korce owsa i drewno na opał. Pierwszym pastorem w Chocianowie był pochodzący z Saksonii Kaspar Graumann zwany Polisander (zwyczajem tamtych czasów nazwisko pisał po grecku), przebywał tutaj 15 lat, zmarł w styczniu 1612r.; został pochowany w kościele pod amboną. Następni pastorzy chocianowscy; Johann Bauman, wyświęcony w 1612r. w Legnicy, był krótko nauczycielem, do Chocianowa przybył w 1612 lub 1614, przebywał tu do 1616r., później przeniósł się do Polkowic gdzie zmarł w 1639r. Kolejni pastorzy to: Josef Sartorius, pochodził ze Strzegowa, w Chocianowie był od 1622 do 1636r. i Johann Kusche z Oleśnicy.

1613 - nowym właścicielem dóbr chocianowskich został Hiob Aleksander von Stosch, który kupił je za 58 tys. talarów od Sigmunda von Nostiz. Hiob Aleksander zmarł w 1616r. i został pochowany w miejscowym kościele. Jego nagrobek - przedstawiający mężczyznę w pełnej zbroi z odkrytą głową, trzymającego w lewej ręce miecz, prawą opierającego na biodrze, między nogami trzymającego hełm - został usunięty z kościoła podczas prac remontowych prowadzonych w latach 90. XIX w. Hiob Aleksander von Stosch ożeniony był z Eleonorą z domu von Rotkirch. Miał dwóch synów: starszego Hansa Georga, który przejął władzę w dobrach chocianowskich, i młodszego Aleksandra Hansa zmarłego w wieku niespełna 23 lat. Po śmierci Hansa Georga von Stosch (15.VIII.1653) majątek odziedziczył jego starczy syn Wolf Aleksander (1631 - 1682). W 1682r. umiera najpierw Wolf Aleksander, a niewiele później jego starszy syn Dawid Aleksander (1660 - 1682), który został pochowany w kościele św. Tomasza w Strassburgu. Jeszcze przed śmiercią Wolf Aleksander von Stosch zapisał kościołom w Chocianowie i w Pogorzeliskach po 200 talarów. Młodszy syn Wolfa Aleksandra zmarł niespodziewanie podczas podróży (we Frankfurcie nad Odrą) w 1688r. miał wówczas 18 lat. W tej sytuacji dobra chocianowskie odziedziczyła druga żona Wolfa Aleksandra Katarzyna von Stosch, wywodząca się z bogatej rodziny szlachty śląskiej von Kottwiz.
1618 - 1648 - wojna trzydziestoletnia prowadzona między obozem katolickim a obozem protestanckim, brały w niej udział prawie wszystkie kraje zachodniej i środkowej Europy. Doprowadziła do ogromnych zniszczeń materialnych i strat ludności.
X.1633 - w okolicy Chocianowa zjawiła się armia cesarska (katolicka) Albrechta Wallensteina, wybitnego wodza i doskonałego organizatora, bezwzględnego w ściąganiu kontrybucji od ludności cywilnej. Chocianów został przez wojska cesarskie spalony, wcześniej zrabowano dobytek jego mieszkańców; w efekcie tego miasteczko wyludniło się i przez 15 lat nie było zamieszkałe.
1650 - początek odbudowy Chocianowa.
1655 - do Chocianowa przybyli wizytatorzy kościelni z Legnicy. Jak wynika z ich sprawozdania ówczesny kościół był murowany, podobnie jak zakrystia i ładna wieża z dwoma dzwonami i zegarami. Dach wieży, pokryty gontem, był jednak w złym stanie i groził zawaleniem. Znaczenie lepiej przedstawił się dach kościoła pokryty nowymi dachówkami. Wewnątrz kościoła znajdowała się: stara ambona, ładny ołtarz i kamienna chrzcielnica 1585r.; brakowało ornatów i innych sprzętów kościelnych, zrabowanych przez żołnierzy Wallensteina. Cmentarz nie był ogrodzony, plebania zaś i dom kantora (tam odbywała się nauka czytania i pisania dla dzieci) były już wyremontowane. Pola będącą własnością pastora, kiepskie piaski, nie były wiele warte a dodatkowo, ponieważ podczas wojny leżały przez dwa lata odłogiem, były zaniedbane. Jak pisali wizytatorzy, pastor, który zajmował się głównie hodowlą bydła, z trudem uprawiał tylko 2/3 posiadanej ziemi; aktualnie posiadał 10 krów mlecznych. Za swoje duszpasterskie posługi pobierał następujące opłaty: pogrzeb z mową pogrzebową - 1 talar, skromny pochówek - od 5 do 10 srebrnych groszy (w zależności od uznania rodziny zmarłego). Jeszcze gorzej wiodło się skrybie kościelnemu; był nim wówczas David Strizke z Wojcieszowa, mający 41 lat i już od 20 lat pozostający w służbie kościelnej. Skryba miał bardzo duży zakres obowiązków: jako zakrystianin miał dbać o czystość kościoła, otwierać i zamykać kościół, dzwonić rano, w południe i wieczorem; na nim też spoczywał obowiązek prowadzenia ksiąg metrykalnych chrztów, ślubów i zgonów. Jako nauczyciel wiejski skryba uczył dzieci pisać i czytać. Miał prawo do kawałka ziemi i danin w naturze, otrzymywał co tydzień wynagrodzenie od każdego uczącego się dziecka. W 1655r. było ich jednak niewiele; latem zaledwie 6, zima nieco więcej bo 9 uczniów. W tym czasie było w Chocianowie zaledwie 37 gospodarstw.
1654 - do Chocianowa przybył nowy pastor, był nim urodzony w Grębocicach Elias Kapler; zmarł w kwietniu 1656r. Jego następcą był Abraham Skultetus. W latach 1662 - 1674 pastorem chocianowskim był Tobias Neander (1603 - 1674), przybyły z Legnicy. Został pochowany w miejscowym kościele. W październiku 1674r. pastorem w Chocianowie został Heinrich Lange. Był on człowiekiem wykształconym, studiował dwa lata w Wittenberdze, później przez 2 lata była nauczycielem domowym Davida Aleksandra, starszego syna Wolfa Aleksandra von Stosch. Już po przybyciu do Chocianowa ożenił się z panną Justyną Klepperbein.
XI.1674 - kolejna wizytacja kościelna w Chocianowie. Z protokołu powizytacyjnego dowiadujemy się, że kościół był murowany, wieża - okrągła i cała murowana - posiadała trzy dzwony (z których jeden był pęknięty) i zegar wybijający godziny. Dach kościoła i wieży pokryty był dachówką. Ołtarz, ambona i chrzcielnica były w dobrym stanie. Cmentarz, wówczas jeszcze położony przy kościele, został ogrodzony solidnym płotem. Plebania i dom kantora (szkoła), znajdujące się obok kościoła, były w dobrym stanie; w każdym razie wizytatorzy nie dostrzegli większych usterek.
Pastor H. Lang, którego wizytatorzy określili jako człowieka delikatnego i gruntownie wykształconego, zajmował się hodowlą bydła; pola, które uprawiał były w dobrym stanie. Łąki dawały mu 21 wozów siana.
Nauczycielem i organistą był pochodzący ze Wschowy 54-letni Andreas Roehr. Otrzymywał on od każdego bogatego gospodarza 2 bochenki chleba; ubożsi chałupnicy płacili mu 2 krajcary. Od każdego ucznia nauczyciel otrzymywał, tygodniowo, 2 krajcary. Mieszkańcy Chocianowa mieli jednak zastrzeżenia do pracy Roehra: skarżyli się wizytatorom, że nauczyciel niezbyt przykładał się do pracy i mało ich dzieci nauczył. Zagrożono posłaniem dzieci do innej szkoły; komisja zleciła więc pastorowi, któremu formalnie podlegał A. Roehr, by ten więcej uwagi zwracał na pracę nauczyciela.
29.IX.1675 - w lasach chocianowskich zabito ostatniego łosia.
1698 - przeprowadzono remont zamku chocianowskiego, który został poważnie uszkodzony podczas wojny trzydziestoletniej (1618 - 48).
1700 - odrestaurowano wieżę zamkową; pracami kierował majster budowlany Christoph Kugler z Rokitek.

1702 - przeprowadzono remont wieży kościoła, która została podwyższona a na jej szczycie osadzono nową kopułę. Prace budowlane, które kosztowały 283 talary 8 srebrnych groszy, zakończono 19 października; kierował nimi Christoph Kugler z Rokitek.
1703 - Katarzyna von Stosch uwolniła z poddaństwa mieszczan i rzemieślników miasteczka Chocianów i nadała przywileje kmieciom, zagrodnikom i chałupnikom. Chocianów otrzymał prawo urządzania trzy razy w roku targów i raz w tygodniu organizowania targów końskich i na bydło; władza w mieście przeszła w ręce Rady Miejskiej. Od tej pory mieszczanie i rzemieślnicy chocianowscy byli zobowiązani do wykonywania następujących służb (prac):
- przy budowie kościoła, szkoły, młyna wodnego;
- przy naprawie dróg w mieście i oczyszczaniu rowów miejskich;
- pilnowania jeńców osadzonych w strzelnicy i pełnienia straży w razie niebezpieczeństwa wybuchu pożaru.
14.VII.1707 - przywileje te potwierdził wnuk Katarzyny Balthasar Friedrich von Stosch oraz hrabia Reder 5.III.1729r).
13.V.1713 - cesarz Karol VI zatwierdził przywileje dla miasta Chocianowa, w tym prawo targowe.
1716 - Baltasar Friedrich von Stosch ogłosił regulamin Rady Miejskiej oraz przepisy cechowe.
26.VI.1723 - Balthasar Friedrich von Stosch sprzedał za 200 tys. talarów Chocianów hrabiemu Heinrichowi Gottlobowi von Reder (Roedern). Faktycznie zarządzał majątkiem jego starszy syn Melchior Gottlob (1700 - 1734), który dobrze zapisał się w pamięci mieszkańców Chocianowa i okolicznych wsi. Jego zasługą, jako patrona gminy protestanckiej, była przebudowa kościoła i remont plebani, on też przyczynił się do założenia nowego cmentarza położonego na skraju miasta.
1724 - pierwsza informacja o istnieniu w mieście Towarzystwa Strzeleckiego zwanego też często Bractwem Kurkowym (Bractwo Kurkowe - powoływano w celu obrony miasta, obowiązek obrony spoczywał na wszystkich jego mieszkańcach zdolnych do noszenia broni; bractwo urządzało zawody strzeleckie do kurka - czyli blaszanego lub drewnianego koguta, stąd nazwa. W XX w. Bractwa Kurkowe miały charakter organizacji sportowych). W 1724r. królem kurkowym w Chocianowie został Friedrich Anders. Towarzystwo posiadało budynek strzelnicy z muru tzw. pruskiego, kryty gontem. Na piętrze znajdowała się ogromna sala taneczna. W 1782r. zbudowano nowy budynek strzelnicy; w 1903r. przebudowano go nadając nowocześniejszy kształt. Pracami budowlanymi kierowali: Danzmann i Mangold. W tym nowym budynku urządzano znane w mieście i okolicy bale maskowe. W 1924r. z okazji 200-lecia Tow. Strzeleckiego w Chocianowie wybito pamiątkowy medal. Na awersie widniała podobizna protektora Towarzystwa hrabiego Willy zu Dohna, na rewersie umieszczono datę 18.V.24
1728 - 1732 - przebudowa pałacu chocianowskiego przez legnickiego architekta Marcina Franza.
10.VI.1731 - otwarcie nowego cmentarza za miastem. Jako pierwszego pochowano na nim 2-letniego syna miejscowego kowala J. Ch. Schobera. Teren cmentarza został ogrodzony drewnianym parkanem i obsadzony 32 drzewami (lipy i jarzębiny). W 1891r. powiększono cmentarz i otoczono murem od strony północnej i zachodniej, dzięki wcześniejszym darowiznom hrabiego zu Dohna i majora Schlittgena.
1734 - po śmierci Melchiora Gottloba dobra chocianowskie przeszły w ręce jego brata, Karla Albrechta von Reder, wysokiego urzędnika pruskiego.
7.II.1734 - podczas silnej całonocnej wichury uległa zniszczeniu kopuła wieży kościoła. Naprawa, którą przeprowadził mistrz budowlany David Weydelhofer, kosztowała 50 talarów.
1742 - w wyniku zwycięskiej wojny Prus z państwem Habsburskim (tzw. I wojna śląska, toczona w latach 1740-42 i zakończona pokojem we Wrocławiu), Śląsk został włączony do państwa pruskiego. W czasach gdy Śląsk był częścią Prus (tj. w latach 1742 - 1945) Chocianów wchodził w skład powiatu lubińskiego, który należał do rejencji legnickiej.
30.X.1746 - wielki pożar miasta; spłonął kościół i większość zabudowy. W lutym 1747r. rozpoczęto odbudowę kościoła, trwającą 11 miesięcy. Dopiero 30 czerwca 1766 zakończono odbudowę wieży kościelnej a w 1771r. zainstalowano na niej nowy zegar.
1766 - po śmierci bezdzietnego Karla Albrechta von Redera (8.II) Chocianów odziedziczył syn jego siostry, hrabia Wilhelm Christoph Gottlob zu Dohna-Scholdien; w rękach tej rodziny dobra chocianowskie pozostawały do roku 1945.
1782 - Rada Miejska zakupiła dla swych członków czarne płaszcze, używane podczas większych uroczystości i pogrzebów.

1813 - przechodzące przez Chocianów wojska francuskie całkowicie splądrowały i zniszczyły miasto.
1842 - w Chocianowie mieszkało 53 rzemieślników i 11 kupców, były dwa młyny wodne, 7 wiatraków, 1 kierat koński i piec do wypalania wapna. Wybudowano nowoczesny tartak; był on własnością hrabiego zu Dohna.
1.VIII.1846 - w Chocianowie otwarto urząd pocztowy, pierwszym listonoszem został Wilhelm Schlutte, murarz z zawodu, podoficer rezerwy.
1847 - wielkie pożary w mieście (4.V., 11.IX.).
1854 - powstanie huty „Maria”. Jej założycielami byli: Anton Schlittgen i jego szwagier kupiec Haase; w 1872r. huta stała się własnością Towarzystwa Akcyjnego, na którego czele stał syn jednego z założycieli, major von Schlittgen. Początkowo zakład składał się z 2 wielkich pieców, w których wykorzystywano rudę darniową. Pierwszy spust surówki miał miejsce 14.II.1854r. W hucie pracowało wówczas 3 urzędników i 40 robotników. Wkrótce poszerzono produkcję o wyroby żeliwne, 1 1863r. utworzono emaliernię. Zabudowania huty obejmowały w 1872r. 20 morg, zatrudniano 700 robotników produkujących rocznie 150 tysięcy cetnarów wyrobów żeliwnych, urządzeń wodociągowych i naczyń emaliowanych. Na początku 1900r. huta zatrudniała ponad 1000 pracowników; produkcja surówki wzrosła do 250 tysięcy cetnarów. Robotnicy zatrudnieni w hucie należeli do Kasy Chorych, działała także Pracownicza Kasa Oszczędności; przy hucie była szkoła zawodowa, szkoła ludowa, prowadzona przez diakonisę. Istniała zakładowa orkiestra, straż pożarna, biblioteka (2 tysiące tomów), jadłodajnia, sklep zakładowy, kąpielisko oraz szpital.
1863 - powstało Towarzystwo Śpiewacze, pierwszym jego przewodniczącym był Gustaw Scheibke. Chórem dyrygował kantor Tamm, od 1885r. - kantor Matzke.
1864 - założenie fabryki armatury żelaznej Raascha
1864 - 1866 - budowa kościoła katolickiego w Chocianowie. Pracami budowlanymi kierował mistrz budowlany Wilhelm Neumann. 13 lipca 1866r. nastąpiło uroczyste otwarcie świątyni. W 1918r. kościół otrzymał organy.
3.II.1865 - otwarcie szkoły katolickiej, początkowo prywatnej.
1876 - w Chocianowie zbudowano tartak, cegielnię i mleczarnie
1878 - założenie orkiestry miejskiej. Jej pierwszym kierownikiem był Kurbmacher (murarz).
1881 - rozpoczęto budowę nowej szkoły publicznej. Dzięki ofiarności radcy handlowego A. Schlittgena, który już w 1874r. podarował gminie 2 tys. talarów i grunt (tzw. ogród parafialny). Na tym placu powstał nowy budynek szkolny, pracami budowlanymi i ciesielskimi kierował Wilhelm Naumann. Budowę zakończono zakończono 22 lipca 1883r. W 1884r. w szkole pracowało 7 nauczycieli, w 1890r. już 8.
1884 - ukazał się pierwszy numer „Gazety Chocianowskiej”
1891 - powstanie prywatnej szkoły średniej; istniała do 1931r., w latach 1907?1909 postawiono jej nowy budynek - podczas I wojny światowej służył jako lazaret czyli szpital wojskowy.
16.V.1892 - otwarcie linii kolejowej Rokitki - Chocianów - Wschowa.
1.IV.1894 - nastąpiło połączenie miasteczka Chocianów i wsi Mały Chocianów. Burmistrzem Chocianowa był wówczas Ergmann. Data ta uważana jest za datę nadania Chocianowowi praw miejskich.
1895 - według przeprowadzonego wówczas spisu powszechnego w Chocianowie mieszkało 4.118 osób, w tym 2 tysiące mężczyzn. Przeważali ewangelicy - 3.696 osób, katolików było 411 (w tym 22 Polaków), Żydów było 10.
1899 - ukończono (rozpoczętą w 1894r.) budowę Ratusza w Chocianowie

1906 - w Chocianowie powstał wodociąg, sieć kanalizacyjna i gazowa.
1917 - otwarto linię kolei wąskotorowej Chocianów - Lubin, pierwszy pociąg wyruszył 1 października.
1924 - Chocianów został zelektryfikowany.
1931 - zamknięcie huty z powodu złej sytuacji finansowej; hutę otwarto ponownie w 1936r.
1936 - otwarcie wiosną toru żużlowego, ostatni wyścig odbył się wiosna 1939r. Wyścigi były transmitowane przez rozgłośnię Wrocław. 30-40 tys. widzów nie było niczym nadzwyczajnym.
1938 - otwarcie przez Waltera Porsche kina „Deli”. Prace budowlane wykonał chocianowski przedsiębiorca budowlany Richarda Seitzt. (Po wojnie kino nosiło nazwę „Tosca” i zostało ostatecznie zlikwidowane w latach dziewięćdziesiątych XX w.)
1939 - 1945 - Huta „Maria” staje się producentem ważnego uzbrojenia (wytwarzano m.in. silniki samolotowe). Przy produkcji zatrudniani są robotnicy przymusowi oraz więźniowie filii obozu Gross Rosen narodowości polskiej, francuskiej, żydowskiej i rosyjskiej.
10.II.1945 - Chocianów zajęły wojska radzieckie (oddziały 24. Korpusu Piechoty 13 Armii I Frontu Ukraińskiego).

Ważniejsze daty w dziejach współczesnych Chocianowa

1945 r.
- ustanowienie Wojskowej Komendantury miasta
- Alfred Munch tymczasowym burmistrzem miasta
- fala osadnictwa, przybycie Polaków deportowanych z dawnych Kresów Wschodnich (z województw: lwowskiego, tarnopolskiego, wołyńskiego, nowogródzkiego i z Wileńszczyzny a przede wszystkim z takich miejscowości jak: Gródek Jagielloński, Komarno, Czerlany, Rudki, Rawa Ruska i Gródek Podolski).
15.V - przejęcie kompetencji Komendanta Wojennego przez Pełnomocnika Rządu Polskiego Wacława Cieślę, który od 22 maja powołany został na pierwszego burmistrza miasta.
Powołanie Zarządu Miejskiego.
26. VI – przeprowadzenie przez jednostkę wojskową nr 83687 przymusowej ewakuacji ludności niemieckiej.
28.VIII - przekazanie przez Rosjan władzom polskim największego zakładu w mieście - Maschinenfabrik Dories Fulner A.G. Abteeilung - Marienhütte.
1.X - inauguracja działalności Szkoły Powszechnej, w której naukę podjęło 155 uczniów pod opieką czterech nauczycieli - pierwszym kierownikiem została Olga Korczowska.

1946 r.
1.X - uruchomienie pierwszego zakładu w mieście - tartaku.
X - powstanie Spółdzielni Rolniczo-Handlowej „ROLNIK”, jako jednostki powiatowej z siedzibą w Chocianowie.
XI - zmiana nazwy z Kaczanów na Chocianów
30.XI - powołanie do życia Miejskiej Rady Narodowej jako ogniska kontroli społecznej nad organami administracji miejskiej. Pierwszym Przewodniczącym został Tomasz Wieczorek.

1947 r.
- rozpoczęcie radiofonizacji przewodowej miasta i okolicznych wsi (prace zakończono w 1948r.).
- uruchomienie w mieście pierwszego punktu bibliotecznego.

1949 r.
19.IX
- podporządkowanie fabryki „Marienhütte” Dolnośląskim Zakładom Metalurgicznym w Nowej Soli jako zakład filialny nr 4. Werbunek pracowników rozpoczęto w grudniu 1949r.

1950 r.
- powstanie Klubu Sportowego „Stal” - pierwszym prezesem został Alfred Krzysztofowicz.

1951 r.
- uruchomienie Zakładu Produkcji Leśnej „Las” jako filii przedsiębiorstwa wrocławskiego.
20.VI - na bazie zakładu nr 4 DZM w Nowej Soli, Zarządzeniem Ministra Przemysłu Ciężkiego, utworzono wyodrębnione przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą Fabryka Urządzeń Mechanicznych „Chocianów” w Chocianowie.

1952 r.
- otwarcie pierwszego w mieście Przedszkola.

1953 r.
- budowa nowych ujęć wodnych i podłączenie ich do istniejącej sieci wodociągowej (wieża ciśnień).

1955 r.
- otwarcie pierwszego w mieście Żłobka.

1958 r.
- podjęcie decyzji przez MRN w sprawie urządzenia kąpieliska miejskiego oraz ogródka jordanowskiego.

1961 r.
- dzięki staraniom władz miejskich rozpoczęto budowę pierwszych budynków mieszkalnych przy ul. Fabrycznej (oddane do eksploatacji w latach 1963-64).

1962 r.
- oddanie do użytku nowocześnie wyposażonego Miejskiego Ośrodka Zdrowia.
- FUM rozpoczyna budowę 4 budynków przy ul. Wesołej, przeznaczonych na mieszkaniowe potrzeby załogi (oddane do eksploatacji w latach 1963-64).

1965 r.
- FUM rozpoczyna budowę 6 budynków mieszkalnych przy ul. Żymierskiego (oddane do eksploatacji w latach 1966-68).

1970 r.
- rozpoczęcie organizowania Pracowniczych Ogrodów Działkowych. Rozdzielono 187 działek.

1971 r.
- rozbudowa kąpieliska miejskiego.

1973 r.
1.I -
w wyniku zmian w administracji państwowej szczebla podstawowego utworzono miejsko-wiejską gminę Chocianów.

1975 r.
- w wyniku zmian podziału administracyjnego kraju, Chocianów wchodzi w skład nowo powstałego województwa legnickiego.
- rozpoczęcie prac pod nowe osiedle mieszkaniowe Wesoła (przekazane do eksploatacji w latach 1976-1982).

1978 r.
22.VII
- uroczyste przekazanie nowego stadionu sportowego.
IX - Oddanie do użytku nowego obiektu Zespołu Szkół Zawodowych w Chocianowie

1979 r.
- rozpoczęcie budowy Domu Działkowca.

1980 r.
1.IX
- inauguracja roku szkolnego w nowej Szkole Podstawowej Nr 2 przy ul. Wesołej.
20.X - oficjalne zarejestrowanie (pod nr 1254) w MKZ we Wrocławiu. KZ NSZZ „Solidarność” w FAT - PONAR - CHOCIANÓW. Oficjalna rejestracja NSZZ „Solidarność” przez Sąd Wojewódzki w Warszawie nastąpiła w dniu 10 listopada 1980r.

1982 r.
- utworzenie Chocianowskiej Spółdzielni Mieszkaniowej

1984 r.
6.X
- otwarcie strzelnicy sportowej przy FUM.

1985 r.
20.VII
- wmurowanie aktu erekcyjnego pod budowę Domu Przedpogrzebowego na Cmentarzu Komunalnym.

1987 r.
- rozpoczęcie budowy osiedla Zwycięstwa w Chocianowie

1987 r.
10.IX
- w Chocianowie odbyły się wojewódzkie obchody święta plonów (Dożynki)

1990 r.
27.V
- pierwsze wolne wybory samorządowe

1993 r.
- wycofanie wojsk federacji rosyjskiej z Chocianowa i Duninowa. Jednostkę w Duninowie przejęło Wojsko Polskie.

1995 r.
- zakończenie budowy i oddanie do użytku oczyszczalni ścieków w Chocianowie

2000 r.
- oddanie do eksploatacji miejsko-przemysłowej kotłowni w Chocianowie
- likwidacja pasażerskich połączeń kolejowych z Legnicą

2001 r.
- rozbudowanie Publicznego Gimnazjum w Chocianowie

2002 r.
- wytyczono ścieżkę rowerową „Lasy Chocianowskie” o długości ok. 30 km
- ukazał się przewodnik turystyczny „Ścieżka przyrodnicza „Uroczysko Czarne Stawy””

2004 r.
- ukazało się opracowanie „Chocianów i okolice”
14.VIII - I edycja festynu „Dzień Jagody”

2005 r.

- ukazała się publikacja „Miasto i Gmina Chocianów”
16.VII - II edycja festynu „Dzień Jagody”
25.X - uchwalono Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego


Podziel się
oceń
5
3

komentarze (15) | dodaj komentarz

2cz. Przemkowskiego Parku Krajobrazowego

poniedziałek, 12 lutego 2007 14:28

Przemkowski Park Krajobrazowy

 

 

Przemkowski Park Krajobrazowy został utworzony 7 czerwca 1997 roku Rozporządzeniem Wojewody Legnickiego i zajmuje powierzchnię 22 338 ha, z otuliną 37 804 ha.

Park położony jest w obrębie czterech mezoregionów geograficznych. Północna część Parku obejmuje fragment Równiny Szprotawskiej - szerokiego obniżenia (graniczącego od północy ze Wzgórzami Dalkowskimi), przez które przepływa rzeka Szprotawa, prawostronny dopływ Bobru. Tutaj znajduje się drugi pod względem wielkości w Polsce kompleks stawów rybackich. Centrum Parku leży w zachodniej części Wysoczyzny Lubińskiej zwanej Wzgórzami Chocianowskimi. Jest to zalesiony garb morenowy, z kulminacją 191 m n.p.m., zajęty głównie przez bory sosnowe rosnące na wydmach. Południowo - zachodnia część Parku leży na obszarze mezoregionu Borów Dolnośląskich, w ich wschodniej części zwanej Równiną Nadbobrzańską. Obejmuje ona płaskie stożki napływowe rzeki Bóbr, częściowo zwydmione, porośnięte borami sosnowymi. Na obszarze granicznym Wzgórz Chocianowskich i Równiny Nadbobrzańskiej znajdują się rozległe wrzosowiska. Południowo - wschodnią część Parku stanowi fragment Równiny Legnickiej, a dokładnie jej zachodnia część zwana Doliną Czarnej Wody. Jest to płaskodenna dolina rzeczna zajęta przez łąki, pastwiska oraz bagienne bory sosnowe i lasy brzozowe, pośród których występują torfowiska.

 Obszar Przemkowskiego Parku Krajobrazowego obejmuje kompleksy przyrodniczo - krajobrazowe charakterystyczne dla Kotliny Śląskiej okręgu Borów Dolnośląskich. Największe powierzchnie zajmuje ubogi florystycznie suboceaniczny bór świeży. Drzewostan tworzy tu sosna (Pinus sylvestris) z niewielkim udziałem brzozy brodawkowatej (Betula pendula) i dębu szypułkowego (Quercus robur). Słabo wykształconą warstwę krzewów tworzy kruszyna (Frangula alnus) i podrosty drzew. W runie dominują borówka czarna (Vaccinum vulgaris), borówka brusznica (Vaccinium vitis-idea), śmiałek pogięty (Deschampsia flexuosa), wrzos (Calluna vulgaris), pszeniec (Melampyrum pratense) i orlica pospolita (Pteridum agulinum). W obniżeniach terenu występują płaty śródlądowego boru wilgotnego (Molinio - Pinetum) wyróżniającego się domieszką brzozy omszonej (Betula pubescens) w drzewostanie, masowym udziałem trzęślicy modrej (Molinia coerula) w runie oraz obecnością mchu płonnika (Politrychum commune).

Przemkowskie lasy to część ogromnych Borów Dolnośląskich, jednego z największych kompleksów w Polsce. Tutejsze lasy to prawdziwe królestwo sosny, i to sosny rosnącej często w krajobrazie śródlądowych wydm osiągających wysokość ponad dwudziestu metrów. Pofałdowany teren, nagrzany skwarem słonecznym piasek i pachnące żywicą bory wprost zachęcają do pieszej wędrówki. Na wydmach nie zalesionych (a takie zachowały się jeszcze w Parku) możemy znaleźć jedną z przyrodniczych osobliwości - płożące się krzaczaste choinki przebarwionym na żółto igliwiem - "głodowe" formy sosny. Na szczytach zalesionych wydm, w miejscach najsuchszych, spotykamy bór chrobotkowy. Pod ażurowymi koronami niskich sosen rosną tu liczne porosty - chrobotki i płucnica islandzka - tworząc dywany o charakterystycznej siwozielonej barwie. Podczas letniej spiekoty prosty chrzęszczą pod stopami, za to w czasie jesiennej słoty są miękkie jak gąbka.

Na szlaku, najczęściej przechodzi się przez obszary boru, w którego runie dominuje czarna jagoda. To właśnie w takie bory ciągniemy wczesnym latem na jagody, a później na grzyby. Warto wiedzieć, że przebywanie w takim lesie ma na nasz organizm działanie terapeutyczne (uspokaja i obniża ciśnienie krwi). Bór ten stanowić może dobry poligon doświadczalny dla początkującego ornitologa, ponieważ ptaki dostrzec jest łatwiej, niż w gęstych lasach liściastych. Nietrudno spotkać tu mieszana stada mysikrólików , sikor, kowalików, pełzaczy i dzięciołków, wolno przemieszczające się z jednej sosny na drugą. Bory Przemkowskiego Parku Krajobrazowego kryją wielką osobliwość herpetologiczną. Na suchych polanach i skrajach leśnych dróg, w rozgrzanym piasku mamy okazję spotkać się oko w oko z gniewoszem - wężem odżywiającym się między innymi jaszczurkami. Dla człowieka jego ukąszenia są nieszkodliwe.

W miejscach zabagnionych natrafiamy na bór bagienny. Tu sosna skarłowaciała, a w mszystym, torfowcowym runie spotyka się krzewinki bagna zwyczajnego. Wczesnym latem, w okresie kwitnienia, roslina ta wydziela uspokajającą słodko-cierpka woń, która może dać nam przedsmak rozległych borów bagiennych na kresach dawnej Rzeczypospolitej - mateczników głuszców, łosi i wilków. Największe obszary boru bagiennego znajdują się w rezerwacie przyrody "Torfowisko Borówki". W wilgotnych fragmentach przemkowskich borów zdarzają się całe ostępy świerkowe, zwłaszcza na granicy borów sosnowych i olsów. Tworzą one smugi ciągnące się wzdłuż zabagnionych dolinek poroslych olszynami. Są to miejsca, gdzie wiosną wieczorami i świcie, zobaczyć możemy prawdziwe misterium dzikiej przyrody- loty tokowe słonek. W świerkach ptasi świat jest nader osobliwy, gdyż można tu spotkać mysikrólika, zniczka, gila, czyżyka i wielki ornitologiczny rarytas: najmniejszą polską sowę- sóweczkę.

  Lasy liściaste mają swoje dominium w Parku Przemkowskim- tak określa się zwyczajowo około stupiędziesięciohektarowy obszar lasu, przylegający do zachodniej cześci Przemkowa. Nazwa nawiązuje do istniejącego tu dawniej parku romantycznego z książęcą rezydencją. Już obecnie jest to obiekt o wyjątkowej wartości przyrodniczej na Dolnym Śląsku, który można przyrównać do bezcennego rezerwatu przyrody Zimna Woda. Tutejsze ostępy grząskiego terenu, będące mozaiką grądów, łęgów i olsów poprzecinanego siecią meandrujących strug wypływających z miejscowych źródlisk, z brzegami porośniętymi zielonymi dywanami wątrobowca porostnicy wielokształtnej, z przestojami wiekowych dębów i buków, z wykrotami i dziuplastymi w zamierających pniach, z wielogatunkowym i wielowarstwowym drzewostanem, z eksplodującą barwnym runem i ptasimi chórami wiosną z jesienią tworzącą tu symfonię kolorowych liści, z florystycznymi (wawrzynek wilczełyko, wiciokrzew pomorski) i faunistycznymi (trzmielojad, dzięcioł średni) rzadkościami... przypominają matecznik Puszczy Białowieskiej. W Przemkowskim Parku Krajobrazowych jest jeszcze jeden typ lasu, o dostojeństwie świątyni. To buczyna, którą warto odwiedzić w kwietniu i maju, wtedy można podziwiać kolorowe runo leśne- kwitnie tu przylaszczka, fiołek leśny, groszek wiosenny, żywiec dziewięciolistny cebulkowy, a zielenią się liście paproci zachyłki trójkątnej. Buczyna zwłaszcza o poranku aż huczy nawoływaniami gołębia siniaków. Największą osobliwością teriologiczną lasu bukowego, jak i całego Parku jest mały ssak z rodziny plichowatych - popielica. To aktywne nocą zwierzątko, odżywiające się głównie pączkami i nasionami drzew, zapada w sen zimowy trwający od października do kwietnia.

Widok setek hektarów wrzosowisk może zachwycić każdego odwiedzającego Przemkowski Park Krajobrazowy. Jest tylko kilka tak dużych wrzosowisk w Polsce. Bezsprzecznym ptasim symbolem przemkowskich wrzosowisk w okresie wiosny jest cietrzew, a latem lelek kozodój - potwierdzając swoją obecność monotonnym terkotem. Zaaferowane tokami ptaki można wówczas obserwować z najbliższej odległości na tle zorzy. Pełnię przyrodniczego majestatu osiągają wrzosowiska z końcem lata, kiedy przyjmują barwę od purpury przez róż, aż do bieli. Wydzielające nektar kwiaty wrzosu przyciągają trzmiele oraz pszczelarzy. W setkach stawianych tu pni powstaje aromatyczny miód wrzosowy, poszukiwany przez koneserów.

  Jesienią życie na polach i łąkach Przemkowskiego Parku Krajobrazowego jest bardzo gwarne. Na zebranych łanach kukurydzy lądują stada gęsi zbożowych i białoczelnych, a na oziminie żerują gawrony, kawki i sarny. Wiosną wilgotne łąki pokryte są żółto kwitnącymi kaczeńcami i jaskrami. Pośród rozlewisk kwili ptactwo siewkowate: czajki, brodźce krwawodziobe, rycyki i najrzadsze z nich -kuliki wielkie. Często pojawia się tu stado batalionów, które toczą widowiskowe potyczki, by niespodziewanie odlecieć na północ, do swych miejsc lęgowych. Niektóre fragmenty przemkowskich łąk kryją jeszcze wiele florystycznych piękności. W maju pośród kwitnącego łanu rdestu wężownika znajdziemy małe purpurowo kwitnące rośliny - to ostoje storczyka szerokolistnego, najliczniejszej tutejszej orchidei. W lipcu i sierpniu kwitnie subtelny goździk pyszny. Nawet na łące przy ruinach przemkowskiego zamku znajdziemy oryginalną roślinę - kwitnącego na czarnofioletowo bodziszka żałobnego.

W Przemkowskim Parku Krajobrazowym największym mokradłem jest objęte ochroną jako użytek ekologiczny "Przemkowskie Bagno"- rozciągająca się na przestrzeni blisko 1700 ha kraina turzyc, trzcin i wierzb. Różne istnieją określenia na obszar, który tak zdefiniował Samuel Bogumił Linde w roku 1854: "zlew wody stojącej na gruncie przepadzistym, gąszcz z wody i ziemi".
Mówimy o nim bachorze, bagnisko, bajoro, barzelisko, błoto, czachary, grzęzawy, krekot, ligawica, młaka, moczar, mokradło, mszar, rojst, sapy, topielisko, torfowisko, trzęsawisko...
Najgwarniej jest tu w kwietniu, kiedy nad bagnem odbywają loty tokowe bekasy krzyki - wydające - za pomocą twardych sterówek wibrujących w powietrzu - niesamowite warczące dźwięki, z głębi trzcinowo-wierzbowych ostępów dolatują żurawie klangory, a na oczkach wodnych - żaby moczarowe. U progu lata kiedy bagno się zazieleni usłyszeć można pieśń kolorowej dziwonii oraz derkacza i wypatrzeć dzierzbę gęsiorka.Gwarancją udanego pobytu będzie fakt, że właśnie na "Przemkowskim Bagnie" wspomniane ptaki mają jedne z najliczniejszych swych społeczności na Dolnym Śląsku. Natomiast jesienią- teren bagien staje się areną -rykowiskiem jeleni.

Zupełnie odmiennym rodzajem bagien są torfowiska położone pośród przemkowskich borów, z najbardziej znanym, objętym ochroną rezerwatową "Torfowiskiem Borówki". Malownicze "poduchy" mchów torfowców, uginających się niebezpiecznie pod nogami są porośnięte oryginalnymi i związanymi ściśle z tym środowiskiem roślinami. Największe łany tworzy tu niepozorna -przygiełka biała, pośród której łopoczą puszyste owocostany wełnianek. Z bliska dostrzeżemy niewysokie, ale nade osobliwe - rosiczki, które wystawiają swoje liściowe macki zakończone kropelkami kleistej substancji. Zwabione owady siadając na liść rosiczki, przyklejają się , a wtedy roślina uwalnia soki trawienne rozpuszczające ciało owada. Pośród mchów torfowców płożą się drobne pędy żurawiny czerwieniejącej się w okresie jesieni - owocami.

  Rajem dla ornitologa są z pewnością "Stawy Przemkowskie" - jeden z najcenniejszych rezerwatów ptasich na Dolnym Śląsku. W skład rezerwatu wchodzi ponad 30 stawów rybnych zasilanych wodą z rzeki Szprotawy, o pow. Około 950 ha oraz 12 fragmentów żyznych lasów liściastych rosnących na 75 ha. Wieloletnie badania ornitologów pozwoliły stwierdzić występowanie ponad stu gatunków samych tylko ptaków wodno-błotnych, w tym około czterdziestu lęgowych. Aby dokładnie poznać ptaki rezerwatu przyrody "Stawy Przemkowskie", trzeba przyjeżdżać tu w różnych porach roku. Wczesna wiosna to gonitwy o rewiry lęgowe wśród łabędzi niemych i gęsi gęgawych. Na taflach wody gromadzą się wtedy duże stada kaczek. Oprócz ośmiu gatunków lęgowych na terenie rezerwatu, w tym największej rzadkości -ginącej podgorzałki - spotyka się tu kilka kaczek przelotnych, jak świstuna czy rożeńca. Na wodzie możemy obserwować tańce perkozów dwuczubych. W suchych szuwarach gnieżdżą się czaple siwe. Jest to lokalny ewenement ornitologiczny, bowiem ptaki te gnieżdżą się przeważnie w konarach drzew. W tym okresie słychać buczenie bąka i dzwonienie wąsatki - rzadkich ptaków trzcinowisk. A na wiotkich gałęziach rosnących na groblach drzew zakładają wiszące gniazda remizy. Późną jesienią warto podpatrzeć duża kolonię mewy śmieszki. Zawsze panuje w niej ożywienie- jedne ptaki wysiadują jaja, podczas gdy inne budują jeszcze gniazda. Gdy kolonię nawiedzi jakiś czworonożny lub skrzydlaty drapieżnik, natychmiast rzuca się na niego chmara białych ptaków i przepędza intruza. Z tej zapobiegliwości mew, korzystają inne ptaki wodne, zakładające swoje gniazda w kolonii: ten zwyczaj upodobały sobie perkozy zauszniki. Lato na stawach to czas macierzyństwa. Wszędzie słychać popiskiwania piskląt. Wodzą swe młode łabędzie, gęsi, kaczki, perkozy i łyski. Drobne ptaki trzcinowisk, w kępach roślinności i na powierzchni wody grupują się w stada kaczek, łysek i kormoranów. Wówczas najłatwiej obserwować łowy dużych drapieżników - bielika i rybołowa. Na spuszczonych stawach można zaobserwować rzadkości ornitologiczne, jak czaple białe i wiele gatunków siewkowców. Na nocleg zlatują w trzcinowiska stada - tysiące szpaków i jaskółek, a na taflach największych stawów lądują gęsi zbożowe i białoczelne. Tutejsze noclegowisko migrujących gęsi należy do największych w regionie. Do najcenniejszych wrażeń jakie możemy przeżyć na terenie Przemkowskiego Parku Krajobrazowego to obserwacja porannego wylotu chmar gęgających gęsi ze stawów na żerowiska i ich przylot o zmierzchu na nocleg.

Zimą gdy mróz skuje powierzchnie stawów, można obserwować bajecznie ubarwione zimorodki, czatujące na małe rybki przy nie zamarzniętych oczkach wodnych rzeki Szprotawy i doprowadzalnikach wody do stawów. Na ogromnych przestrzeniach zamarzniętych stawów, możemy spotkać bielika czy kurka.

  Najwcześniejsze ślady osadnictwa na tym terenie pochodzą z obszaru, w rejonie ujścia cieku Szprotawki do rzeki Szprotawy, gdzie odkryto osadnictwo z późnego neolitu (około IV tysiąclecia p.n.e.). Zamieszkiwały tu wtedy rolniczo-pasterskie wspólnoty kultury amfor kulistych oraz prowadzące koczowniczy tryb życia wspólnoty kultury ceramiki sznurowej. Z następnego okresu -epoki brązu- pochodzą stanowiska kultury łużyckiej w Jakubowie Lubińskim, Piotrowicach oraz w Przemkowie. W średniowieczu, jeszcze przed powstaniem państwa Mieszka I, mają swoją genezę tak zwane "Wały Śląskie"- zespół umocnień obronnych ( ciągnących się od Gromadki do Przemkowa i dalej wzdłuż Bobru), których szczątki widoczne są w terenie w postaci wybrzuszeń porosłych obecnie lasem. W drugiej połowie Trzynastego wieku zaszły dwa kluczowe fakty w dziejach ziemi przemkowskiej. Książę żagański Przemko I założył miasto Przemków, a wydarzenie to zbiegło się w czasie z rokiem nadzwyczajnego urodzaju nasion dębu. Jeden ze świadków uczestników tych wydarzeń rośnie do dziś w miejscowości Piotrowice na skraju Przemkowskiego Parku Krajobrazowego. To słynny dąb "Chrobry" - uważany za najstarszy dąb szypułkowy w Polsce. Interesujące i burzliwe były dzieje Przemkowa i okolic. Nie wszystkie etapy historii pozostawiły tutaj swoje trwałe ślady. Nie ma już na przykład pełnej przepychu książęcej rezydencji w Przemkowie. Pozostało za to wiele obiektów sakralnych, z których do bardziej interesujących należą: Kościół Wniebowzięcia NMP w Przemkowie (XV-XVIII w.), Cerkiew prawosławna św. Michała Archanioła (XVIII-XIX w.), Kościół św. Piotra i Pawła w Sieroszowicach (XVI w.), Kościół św. Jacka w Pogorzeliskach (XVII-XIX w.), Kościół św. Bartłomieja w Buczynie (XVI-XIX w.)

Nie ma takiego drugiego obszaru na Niżu Śląska jak Przemkowski Park Krajobrazowy: obszaru o takiej różnorodności środowisk. Ogromne trzcinowo - wierzbowe bagna rozkrzyczane żurawiami i bekasami. Malownicze stawy rybne z tysiącami ptaków wodnych. Źródliskowe lasy liściaste z kolorowym runem. Bezkresne wrzosowiska z cietrzewiami. Bory bagienne pachnące bagnem zwyczajnym, czyli bahunem. Torfowiska z owadożernymi rosiczkami i niekończące się bory sosnowe na wydmach, które ominęło wszelkie osadnictwo, a które kryją jeszcze wiele tajemnic. Warto tu przyjechać i warto tu powracać. Wiosną, aby słuchać ptasich koncertów i fotografować pierwsze wiosenne kwiaty. Latem, aby wdychać żywiczny aromat sosen. Jesienią, aby napełniać grzybami wiklinowe kosze i słuchać rykowiska jeleni. A zimą, aby tropić historię zwiedzając zabytki i ... wypatrywać następnej wiosny.

 

Podziel się
oceń
0
1

komentarze (648) | dodaj komentarz

Przemkowski Park Krajoprazowy

poniedziałek, 12 lutego 2007 14:18
Przemkowski Park Krajobrazowy:
Informacje ogólne

Typ krajobrazu: W/L
Data utworzenia: 1997 rok
Powierzchnia parku : 22338,0 ha.
Powierzchnia otuliny: 15467,0 ha
Położenie administracyjne:
Powiat Polkowice - gmina Przemków, Gaworzyce, Radwanice, Chocianów,
Powiat Bolesławiec - gmina Gromadka.

Położenie i obszar parku.

Przemkowski Park Krajobrazowy położony jest w obrębie czterech mezoregionów geograficznych. Północna część Parku obejmuje fragment Równiny Szprotawskiej - szerokiego obniżenia (graniczącego od północy ze Wzgórzami Dalkowskimi), przez które przepływa rzeka Szprotawa, prawostronny dopływ Bobru. Tutaj znajduje się drugi pod względem wielkości w Polsce kompleks stawów rybackich. Centrum parku leży w zachodniej części Wysoczyzny Lubińskiej zwanej Wzgórzami Chocianowskimi. Jest to zalesiony garb morenowy, z kulminacją 191 m n.p.m., zajęty głównie przez bory sosnowe rosnące na wydmach. Południowo zachodnia cześć Parku leży na obszarze mezoregionu Borów Dolnośląskich, w ich wschodniej części zwanej Równiną Nadbobrzańską . Obejmuje o­na płaskie stożki napływowe rzeki Bóbr, częściowo zwydmione, porośnięte borami sosnowymi. Na obszarze granicznym Wzgórz Chocianowskich i Równiny Nadbobrzańskiej znajdują się rozległe wrzosowiska. Południowo- wschodnią część parku stanowi fragment Równiny Legnickiej, a dokładnie jej zachodnia część zwana Doliną Czarnej Wody. Jest to płaskodenna dolina rzeczna zajęta przez łąki, pastwiska oraz bagienne bory sosnowe i lasy brzozowe, pośród których występują torfowiska.

Najwyższy punkt: 187,4 m n.p.m - Wydma k/ Wilkocina, a najniższy punkt: ok. 128.7 m n.p.m. nad rzeką Szprotawa.

 

 

Mapa Przemkowskiego Parku Krajobrazowego
mapa_Przemkow_miniatura.jpg

 

 

Przemkowski Park Krajobrazowy:
Przyroda ożywiona

Krajobraz

Wyróżnia się cztery typy krajobrazu:

- krajobraz den dolinnych,
- krajobraz teras z wydmami,
- krajobraz równin peryglacjalnych,
- krajobraz ostańców peryglacjalnych.

 
Szata roślinna

Charakterystycznymi cechami krajobrazu wschodniej części Borów Dolnośląskich są rozległe bory sosnowe, niewielkie lasy liściaste, stawy rybne oraz śródleśne torfowiska i wydmy śródlądowe. Z tego względu, obszar ten charakteryzuje się wyspowym rozmieszczeniem różnych elementów florystycznych. Obserwuje się tu wpływ środowisk górskich, reprezentowanych przez naturalne drzewostany żyznej buczyny sudeckiej z żywcem dziewięciolistnym w runie.
Na terenach podmokłych i torfowiskach spotyka się gatunki subatlantyckie i kontynentalne. Występowanie roślin reprezentujących różne elementy geograficzne i ekologiczne decyduje o wielkim bogactwie gatunków i wartości miejscowej flory.
Na terenie PPK znajdują się liczne stanowiska roślin, ważne z punktu widzenia ochrony przyrody. Są to przede wszystkim gatunki ujęte w Polskiej Czerwonej Księgi Roślin, zagrożone w skali regionu oraz będące pod częściową i całkowitą ochroną. Zachowanie siedlisk, w których występują te gatunki ma zasadnicze znaczenie dla utrzymania różnorodności flory.
Gatunki cenne z punktu widzenia ochrony wartości przyrodniczych, reprezentują kilka grup geograficznych i ekologicznych. Są to między innymi:
1. gatunki osiągające tu wschodnie granice swego występowania -rosiczka pośrednia,
2. gatunki związane z efemerycznymi siedliskami zalewowymi - głównie pobrzeża stawów, nawodnik trójpręcikowy, namulnik brzegowy,
3. gatunki torfowiskowe - rosiczka pośrednia, okrągłolistna, przygiełka biała, borówka bagienna, żórawina drobnolistna,
4. gatunki związane z łąkami zmiennowilgotnymi - goździk pyszny, nasięźrzał pospolity, kukułka szerokolistna. Bory Dolnośląskie to największy zwarty kompleks leśny w Zachodniej Polsce. Dominują bory sosnowe, które w wielu miejscach wprowadzono na żyzne siedliska lasowe. Zniekształcając je, co w rezultacie doprowadziło do degeneracji naturalnych zespołów leśnych. Najbardziej zdegradowane zostały bory bagienne, zniekształcone w wyniku prowadzonych od wielu lat prac odwadniających. Świeże i suche bory sosnowe ograniczone są do najuboższych siedlisk. Takimi siedliskami są wydmy śródlądowe, które ze względu na swoje rozmiary można nazwać megawydmą (wydma w okolicach Wilkocina). Skład florystyczny rosnących na wydmach drzewostanów sosnowych, jest zachowany stosunkowo dobrze. W drzewostanie dominuje sosna zwyczajna, z niewielkim udziałem brzozy brodawkowatej, dębu szypułkowego i bezszypułkowego, a w miejscach wilgotnych, świerka pospolitego. W runie dominują dwa gatunki borówek, czernica i brusznica, a w niewielkich płatach borów bagiennych- borówka bagienna, bagno zwyczajne (lokalnie bardzo licznie występujące).
W borach sosnowych przechodzących w otwarte, suche wrzosowiska rośnie jedna z najrzadszych roślin w PPK - widłak cyprysowy. Na wierzchowinach wydm szczególnie na byłych poligonach wojskowych zachowały się ogromne wrzosowiska o pow. blisko 4 tyś ha, z dominującym wrzosem pospolitym z niewielkimi kępami sosny pospolitej i brzozy brodawkowatej. Ostoją rzadkich i ginących roślin są torfowiska pośrednie, które powstały w międzywydmowych, bezodpływowych zagłębieniach terenu. Największe z nich to rezerwat przyrody " Torfowisko Borówki". Krajobraz tego obszaru tworzą mchy torfowce, łany przygiełki białej, wełnianki pochwowatej i wąskolistnej oraz żurawin. Niewielkie zbiorniki wodne w centralnej części torfowiska to miejsca występowania grzybienia północnego oraz pływacza średniego. We wnętrzu kompleksu borów na zwięzłych gliniastych glebach zachowała się żyzna buczyna sudecka ze 150 letnim drzewostanem bukowym. Pod okapem prawie 50 m wysokości buków zwyczajnych rosną jawory, lipy drobnolistne, wiązy górskie i graby zwyczajne. Bogate runo geofitów, tworzą między innymi żywiec dziewięciolistny i cebulkowy, czerniec gronkowy, zachyłka trójkątna, łuskiewnik różowy.
Bory Dolnośląskie od wschodu i północy graniczą z doliną rzeki Szprotawy, a od południa z doliną Czarnej Wody. Niegdyś, doliny te porastały lasy łęgowe i olsy. Lasy łęgowe najlepiej zachowały się przy zachodnim skraju Przemkowa. Od roku 2002 są chronione jako rezerwat przyrody "Łęgi Źródliskowe okolic Przemkowa". Jest to mozaika grądów, łęgów i olsów, poprzecinana meandrującymi potokami, wypływającymi z około 20-u miejscowych źródlisk.
W drzewostanie spotykamy 250 letnie okazy dębu szypułkowego, a w runie cały zespół roślin żyznych lasów liściastych z elementem flory górskiej - bodziszkiem żałobnym, wiązem górskim
Większość lasów doliny rzeki Szprotawy i Czarnej Wody została przekształcona na pastwiska i łąki. Do dziś zachowało się 1700 ha podmokłych łąk- chronionych jako użytek ekologiczny
"Przmkowskie Bagno". Od roku 1950 na tym terenie gospodaruje przyroda, mimo że do 1992 roku był tu lotniczy poligon wojskowy. Na obszarze tym, spotkamy goździka pysznego, podkolana białego, listerę jajowatą, rutewkę żółtą czy paproć nasięźrzał pospolity, a w wodach łączenia baldaszkowatego, okrężnicę bagienną, pływacza zwyczajnego.
Najbardziej bagienna część doliny rzeki Szprotawy, została przekształcona około roku 1880 na stawy hodowlane.
Flora PPK nie obfituje w duże ilości gatunków roślin chronionych, jednak niektóre z nich tylko tu mają liczne populacje - widłak cyprysowaty, goździk pyszny czy rośiczka pośrednia.
O wartości tego obszaru decyduje jego duża, zwarta powierzchnia, brak terenów zurbanizowanych wewnątrz kompleksów leśnych i łąkowych oraz głównych dróg fragmentujących ten obszar.


 
Fauna

Duża różnorodność siedliskowa wynikająca ze zróżnicowania warunków glebowo - wodnych, stwarza korzystne warunki zwierzętom o różnych wymaganiach życiowych. Takie biotopy jak wydmy i różnego rodzaju tereny podmokłe często graniczą bezpośrednio ze sobą. Rozległe zwarte kompleksy borowe pozbawione osad ludzkich stanowią ostoje wielu rzadkich gatunków zwierząt, bielika, bociana czarnego, kani czarnej i rdzawej oraz sóweczki i włochatki. Na uwagę zasługuje występowanie gniewosza, okazałego motyla żeglarka i jelonka rogacza.
Gatunkiem charakterystycznym borów i wrzosowisk graniczących z terenami podmokłymi jest cietrzew. Dla zahamowania spadku liczebności populacji cietrzewia, od wielu lat w PPK prowadzone są działania polegające na usuwaniu z wrzosowisk siewek sosny i brzozy, wykaszaniu wrzosu i odbudowy małych oczek wodnych. Działania te sprzyjają też innym mieszkańcom tych terenów, jak świergotek polny, skowronek borowy, lelek, dudek.
Bogata jest chiropterofauna związana ze starymi drzewami, w których w okresie letnim zlokalizowane są kolonie rozrodcze: borowiec wilki, borowiaczek, gacek brunatny.
Zimą, nietoperze wykorzystują zaadoptowane bunkry poradzieckie jako swoje zimowiska, nocek duży, mopek, nocek Bechsteina.
Mimo, że żyzne lasy liściaste stanowią niewielki procent powierzchni PPK, to świat zwierząt zamieszkujący buczyny, łęgi i olsy jest bardzo bogaty. Tylko tam gniazdują: bielik, muchołówka mała , gołąb siniak, dzięcioł zielonosiwy i średni. W rezerwacie przyrody "Buczyna Piotrowicka" występuje popielica, jeden z rzadszych na niżu Polski gatunek w z rodziny pilchowatych.
Jednak największa różnorodność gatunków zwierząt związana jest z rozległymi podmokłymi łąkami użytku ekologicznego "Przemkowskie Bagno" i stawami hodowlanymi w rezerwacie przyrody "Stawy Przemkowskie". Bogactwo gatunków i zagęszczenia ptaków są na stawach niejednokrotnie wyższe niż na zbiornikach naturalnych. Na tym obszarze stwierdzono występowanie 220 gatunków ptaków, w tym 147 lęgowych. Na uwagę zasługuje kolonia czapli siwej zlokalizowana w trzcinowiskach, kolonia kormorana czarnego oraz lęgowe cztery gatunki perkozów. Perkoz dwuczuby gnieździ się w liczbie 120 - 140 par, a zausznik do 200 par.
Rozległe łąki, szuwary trzcinowo - turzycowe oraz zarośla wierzbowe na użytku ekologicznym
" Przemkowskie Bagno" to jedna z największych na Dolnym Śląsku ostoi żurawia, derkacza, świerszczaka, świergotka łąkowego oraz wąsatki.
Na terenie tym występuje bardzo licznie jeleń europejski, sarna i dzik, a z ssaków drapieżnych jenot, kuna leśna, tchórz, lis. Gospodarka rybacka sprzyja zwiększaniu się populacji wydry i wielu gatunków ptaków. Kilka lat temu na terenie PPK wsiedlono bobry. Powiększająca się ich populacja pozwala sądzić, że gatunek ten na stałe zadomowił się w Borach Dolnośląskich.
W wodach powierzchniowych żyją cztery gatunki chronionych ryb, między innymi różanka.
W faunie PPK dominują gatunki rodzime. Zwierzęta obcego pochodzenia, które zadomowiły się na tym tereni i osiągnęły znaczne liczebności to jenot, norka amerykańska, piźmak, bażant łowny.
Obecność jenota i norki amerykańskiej negatywnie odbija się na wielkości populacji lęgowej ptaków zarówno gnieżdzących się na stawach jak i podmokłych łąkach.
Obszar PPK jest unikatowy na niżu Śląska pod względem różnorodności środowisk oraz związanej z nią flory i fauny.

Przemkowski Park Krajobrazowy:
Rezerwaty przyrody


- Stawy Przemkowskie: pow. 1046,25 ha; typ ornitologiczny. Zachowanie stawów i bagien oraz otaczających je lasów w dolinie rzeki Szprotawy, będących ostoją licznych gatunków ptaków.

- Torfowisko Borówki: pow. 37,42 ha; typ florystyczno - torfowiskowy.

- Buczyna Piotrowicka: pow. 171,27 ha; typ florystyczny. Zachowanie lasów grądowych, łęgowych i olsów z bogatą i unikalną florą.

- Łęgi Źródliskowe koło Przemkowa: pow. 40,22 ha; typ florystyczny. Zachowanie lasów łęgowych oraz grądów i olsów z dużą ilością Źródlisk , wysięków i gęstą siecią strumieni.

Użytki Ekologiczne

- Przemkowskie Bagno: pow. 1696,78 ha; typ ornitologiczny. Obszar stanowi ekosystem z ginącymi gatunkami ptactwa wodno-błotnego oraz cennymi zbiorowiskami roślinnymi.


Przemkowski Park Krajobrazowy:
Walory Kulturowe


Najwcześniejsze ślady osadnictwa na tym terenie pochodzą z obszaru w rejonie ujścia cieku Szprotawki do rzeki Szprotawy, gdzie odkryto osadnictwo z późnego neolitu (około IV tysiąclecia p.n.e.). Zamieszkiwały tu wtedy rolniczo - pasterskie wspólnoty kultury amfor kulistych oraz prowadzące koczowniczy tryb życia wspólnoty kultury ceramiki sznurowej.
Z następnego okresu - epoki brązu - pochodzą stanowiska kultury łużyckiej w Jakubowie
Lubińskim, Piotrowicach oraz w Przemkowie. W średniowieczu, jeszcze przed powstaniem państwa Mieszka I, mają swoją genezę tak zwane "Wały Śląskie" - zespół umocnień obronnych (ciągnących się od Gromadki do Przemkowa i dalej wzdłuż Bobru), których szczątki widoczne są w terenie w postaci wybrzuszeń porosłych obecnie lasem.
W drugiej połowie trzynastego wieku zaszły dwa kluczowe fakty w dziejach ziemi przemkowskiej. Książe żagański Przemko I założył miasto Przemków, a wydarzenie to zbiegło się w czasie z rokiem nadzwyczajnego urodzaju nasion dębu. Jeden ze świadków uczestników tych wydarzeń rośnie do dziś koło miejscowości Piotrowice na skraju Przemkowskiego Parku Krajobrazowego. To słynny dąb "Chrobry” - uważany za najstarszy dąb szypułkowy w Polsce.
Pozostało za to wiele obiektów sakralnych, z których do bardziej interesujących należą: Kościół Wniebowzięcia NMP w Przemkowie (XV-XVIII w.), Cerkiew prawosławna św. Michała Archanioła (XVIII- XIX w.), Kościół św. Piotra i Pawła w Sieroszowicach (XVI w.), Kościół św. Jacka w Pogorzeliskach (XVII-XIX w.) , Kościół św. Bartłomieja w Buczynie (XVI - XIX w.).

Przemkowski Park Krajobrazowy:
Turystyka


 

Ścieżki dydaktyczne i przyrodnicze

- Stawy Przemkowskie: miejscowość Przemków; długość 16km; tematyka: ekosystemy wodno - błotne
- Lasy Okolic Przemkowa: miejscowość Przemków; długość 20km; tematyka: ekosystemy lasów liściastych i borów.
- Ruchome Wydmy Śródlądowe: miejscowość Przemków - Wilkocin; długość 6km; tematyka: ekosystemy borów i zimowisko nietoperzy.

 

Szlaki turystyczne

Przez teren Przemkowskiego Parku Krajobrazowego przebiega około 250 km szlaków turystycznych. Pozostają o­ne pod opieką oddziałów DZPK Wrocław oraz PTTK - Lubin.
- Szlak Zabytków: kolor żółty; rodzaj: pieszy; trasa: Przmków-Prochowice. Długość szlaku 10 km.
- Szlak Borowika: kolor czerwony; rodzaj: pieszy; trasa: Przemków - Piotrowice - wieś Pogorzele - Studzianki - Borówki - Gromadka - Wierzbowa - Pasternik -Chocianów - Przemków. Długość szlaku 75 km.
- Szlak Czerwony Rowerowy: kolor czerwony; rodzaj: rowerowy; trasa: Wierzbowa - Leszno Górne - Biernatów - Piotrowice - Przemków. Długość szlaku 35 km
- Szlak Niebieski Rowerowy: kolor niebieski; rodzaj: rowerowy; trasa: Przemków- Piotrowice-wieś Pogorzele - Studzianki-Borówki - Gromadka - Wierzbowa - Pasternik -Chocianów - Przemków. Długość szlaku 75 km.
- Szlak Żółty Rowerowy: kolor żółty; rodzaj rowerowy; trasa: Przemków -Radwanice - Krępa - Ostaszów - Łężce - Przemków. Długość szlaku 38 km.

 

Imprezy ogólnodostępne

- Majówka z ptakami w PPK - maj.
- Dni Przemkowa i ochrony środowiska - czerwiec.
- Święto Miodu i Wina - wrzesień.
- Święto Wesołego Karpia - październik.
- Święto Pieczonego Barana - październik.


Podziel się
oceń
0
1

komentarze (18) | dodaj komentarz

Opisowa charakterystyka gminy

poniedziałek, 12 lutego 2007 7:52

 

 

Opisowa charakterystyka gminy

Gmina Chocianów leży w środkowo-wschodniej części byłego województwa legnickiego. Pod względem geograficznym należy do makroregionu zwanego Niziną Śląsko-Łużycką na wysokości 132-187 m npm. Lasy gminy zaliczane są do Śląskiej Krainy przyrodniczo-leśnej.

Gmina ma charakter rolniczy. Walory naszego terenu to duże obszary leśne z przewagą sosny. Występują skupiska roślinności chronionej, bogate runo leśne, urozmaicona rzeźba terenu, zbiorniki wodne do celów wypoczynkowych.

Początki miejscowości, która obecnie nazywa się Chocianów sięgają – wg źródeł wykopaliskowych – epoki brązu, natomiast pierwsze źródła pisane wskazują na jej istnienie w roku 1267. Dzieje miasta nierozerwalnie łączą się z istnieniem zamku wybudowanego przez księcia Świdnickiego Bolka I, zwanego Surowym. W roku 1713 Chocianów otrzymał prawa miejskie.

W 1854 r. Powstał pierwszy większy w mieście zakład – huta „Maria”; w 1984 r. Otwarto linię kolejową Rokitki – Chocianów – Wschowa; w 1906 r. Wybudowano sieć wodociągową, kanalizacyjną i gazową; elektryfikacja miasta nastąpiła w 1924 r.

Atrakcje turystyczne:

- zespół pałacowo-parkowy w Chocianowie zaliczany do najcenniejszych rezydencji barokowych na Dolnym Śląsku,

- pałac w Chocianowcu zbudowany w XVI w.

- zespół pałacowy w Parchowie wzniesiony około 1702 r.

- wiatrak z XVIII w. w Chocianowcu

- obszary chronionego krajobrazu „Lasy Chocianowskie”

- uroczysko „Czarne Stawy” – położone 1,5 km od Chocianowa, obejmuje kompleks starych wyrobisk potorfowych tworzących stawy o łącznej powierzchni 8,13 ha, otoczone lasami mieszanymi stanowiącymi początek Borów Dolnośląskich

- tworzone obecnie ścieżki przyrodnicze, piesze i rowerowe na terenie części wschodniej Borów Dolnośląskich w „Lasach Chocianowskich” – łączna długość 77 km

Główni inwestorzy na terenie gminy:

- Fabryka Urządzeń Mechanicznych CHOFUM S.A. – Chocianów, ul. Fabryczna 24 – 600 pracowników, działalność przemysłowa o kilkudziesięcioletniej tradycji w dziedzinie produkcji cylindrów i walców papierniczych, odlewów żeliwnych. Tokarek sterowanych numerycznie i urządzeń górniczych;

- BLASTEXPOL Sp. z o. o. Chocianów – materiały wybuchowe i technika strzelnicza;

- ISE INDUSTRIES Poland Sp. z o. o. – Chocianów, ul. Kolonialna 13a – 100 osób, produkcja zawiasów samochodowych;

- Zakład Produkcji Spożywczej RAG Oddział w Chocianowie – Chocianów, ul. Głogowska 12 – 170 osób, produkcja spożywcza;

- Centrum Remontowo – Handlowe „REMA” Sp. z o. o. – Chocianów, ul. Głogowska 18b – 30 pracowników, remonty podzespołów układów napędowych maszyn górniczych i budowlanych;

- Przedsiębiorstwo Usłu Budowlanych „MARBUD” Sp. z o. o. – Chocianów, ul. II Armii WP 66 – 30 pracowników, usługi ogólnobudowlane;

- EUROKONFEX Sp. z o. o. – Chocianów, ul. Ratuszowa 13 – 90 osób, produkcja odzieżowa

Atuty gminy

Dobre położenie geograficzne, dogodna komunikacja drogowa

Sprzyjające turystyce ukształtowanie terenu, w tym walory krajobrazowe

Rezerwy terenów pod inwestycje przemysłowe, budownictwo mieszkaniowe

Korzystne turystycznie warunki klimatyczne

Zbiorniki wodne

Liczne walory ekoturystyczne

Tradycje przemysłowe miasta Chocianów

Zasoby kopalin (żwir, piasek, torf)

Liczne zasoby taniej siły roboczej oraz wykwalifikowanej w kierunku technicznym siły roboczej

Położenie w sąsiedztwie polkowickiej podstrefy Legnickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej

Ułatwienia dla inwestorów

Zwolnienia z podatku od nieruchomości w przypadku rozpoczęcia działalności gospodarczej w gminie

Deklaracje Zarządu Gminy

ulgi w podatkach dla dużych inwestorów

pomoc przy załatwianiu spraw formalno-prawnych związanych z uruchomieniem działalności na terenie gminy


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (17) | dodaj komentarz

Lasy

piątek, 09 lutego 2007 19:30
                                        UWAGA

   Informacje o Chocianowie pochodzą z internetu, a zdjęcia są prywatne.

 

                                                            

 

CHOCIANÓW

Miasto położone w województwie dolnośląskim, powiecie polkowickim, siedziba gminy. Miasto to znajduje się na wschodnim krańcu poligonu lotniczego Przemków - Trzebień. Stacjonował tutaj Batalion Łączności. Obiekt koszarowy jest położony koło ronda przy Alei Sybiraków. Składał się z kilku budynków mieszkalnych i magazynowych. Łącznie 85 hektarów powierzchni. Został przekazany stronie polskiej 28 kwietnia 1993 roku. W lesie na zachód od miasta znajdował się obiekt łączności troposferycznej zwany Paterą. Według niektórych wersji miał sie tam znajdować ośrodek dowodzenia flotą wojenną. Obiekt otoczony potrójnym płotem, drugi pod napięciem. Stanowił jedną z najbardziej tajnych baz łączności. W jego skład wchodziły żelbetonowe schrony, maskowane od góry ziemią i porośnięte drzewami. Obiekt został wybudowany w latach 80 tych. Miał stanowić łącznik pomiędzy siecią kablową a łącznością troposferyczną. Łączność ta wykorzystywała niewielkie ugięcie fal radiowych, w dolnych warstwach atmosfery. Dlatego antena odbiorcza może się znajdować daleko poza zasięgiem widoczności anteny odbiorczej. W sprzyjających warunkach jest możliwe uzyskanie odbioru z kilku tysięcy kilometrów. Wymiary schronu łączności 26 * 31 * 8,4 m. Schron posiadał dwa poziomy, łącznie 80 pomieszczeń. Wewnątrz schronu znajdował się punkt medyczny, kuchnia, izolatka, sala odpoczynku. Na schronie znajdowały się 4 maszty antenowe po 4 anteny na każdym. Obok schronu łączności znajdował się schron garaż na zapasową aparaturę. Obiekty posiadały własne agregaty prądotwórcze. Ponadto cały obiekt posiadał własną stację transformatorową.

 

 

 

 

                                                               

 

 


Podziel się
oceń
1
0

komentarze (12) | dodaj komentarz

Zabytki okolic Chocianowa

piątek, 09 lutego 2007 15:48
Zabytki i przyroda

ZABYTKI:
W gminie Chocianów, będącej obszarem dawnego osadnictwa, znajduje się szereg obiektów odznaczających się dużej rangi walorami kulturowymi. W całej gminie są 22 obiekty wpisane do rejestru zabytków, w tym 5 w mieście.
Układ przestrzenny, objęty ochroną konserwatorską
w Chocianowie obejmuje historyczną układ urbanistyczny
w granicach zawartych pomiędzy ulicami: Parkową, Głogowską, Kolejową, Ogrodową i Wspólną oraz sąsiadujący zespół pałacowo – parkowy, który jest zaliczany do najcenniejszych rezydencji barokowych na dolnym śląsku. Obecną barokową formę pałac uzyskał w wyniku przeprowadzanej w XVIII wieku gruntownej przebudowy średniowiecznego zamku, założonego tu w XII wieku przez Bolka I Świdnickiego. Na uwagę zasługują również oficyny przypałacowe i naśladujący antyczną świątynię grecką pawilon ogrodowy. Zabytkowy park zajmuje powierzchnię 13,42 ha. Najcenniejsze są tu wiekowe dęby, wiązy i topole.
Pozostałe zabytki to pojedyncze obiekty, głownie kościoły, pałace, parki, cmentarzem, budynki o charakterze gospodarczym (wiatrak w chocianowcu). Oprocz miasta występują one we wsiach: Brunów – 3 obiekty, Chocianowiec – 3 obiekty, Pogorzeliska, 2 obiekty, trzebnice, 1 obiekt, Trzmelów – 2 obiekty i Żabice – 1 obiekt. Poza tym na obszarze miasta znajduje się 6, a na terenie gminy 158 obiektów o walorach zabytkowych ujętych w ewidencji Państwowej Służby Ochrony Zabytków
.

PRZYRODA:
Na terenie gminy znajdują się dwa Obszary Chronionego Krajobrazu:

  • * „Lasy Chocianowskie” – powierzchnia 57,3 km 2obejmuje częściowo zlewnię środkowej Szprotawy i jej dopływu Chocianowskiej wody. Wartości przyrodnicze tego obszaru to głownie szata roślinna; lasy o przewadze sosny, dębu i brzozy oraz lasy lęgowe w dolinach rzek.
  • * „Dolina Czarnej Wody” – powierzchnia 23,3 km2 obejmuje środkową część zlewni Czarnej wody. Lasy tego obszaru złożone są z drzewostanów sosnowych z niewielką domieszka dębu.


W odległości 3 km na wschód od Chocianowa znajduje się Uroczysko Czarne Stawy  
o powierzchni 13 ha. Jest to obszar torfowisk porośnięty bagiennymi i wilgotnymi borami oraz lasami mieszanymi. W centralnej części uroczyska znajduje się kompleks stawów potorfowych otoczony bagnami. Występują tutaj żurawie, cyraneczki i bodźce samotniki Charakterystycznymi roślinami są wełnianki, rosiczka okrągłolistna, pływacz średni oraz mchy torfowe.

Na leśnych terenach gminy występuje licznie zwierzyna łowna: jelenie, sarny, dziki, zające, kuropatwy.

 


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (18) | dodaj komentarz

Lasy Chocianowskie

czwartek, 08 lutego 2007 14:41
 
Czekam na Wasze maile w sprawie tego bloga(mojego kuzyna)

  


OBSZAR CHRONIONEGO KRAJOBRAZU "LASY CHOCIANOWSKIE”


Obejmuje zwarte powierzchnie leśne, rozległe obszary łąk w dolinach rzek oraz północną część miasta Chocianów z ciekawym florystycznie parkiem podworskim. Powierzchnia całkowita Chronionego Krajobrazu „Lasy Chocianowskie” wynosi 63,9 km 2, w tym leśnej 48,4 km2. Na terenie gminy Chocianów znajduje się 57,3 km2 chronionego obszaru w tym 44,5 km2 stanowią lasy. Zbiorowiska leśne prezentowane są przez lasy o przewadze sosny, dębu i brzozy. Drzewostany są na ogół w III
i IV klasie wiekowej. Stosukowo niewiele jest starodrzewów, przy czym pojedyncze pododdziały z dominacją sosny w wieku 100 – 130 lat przeważają w środkowej i zachodniej części obszaru, natomiast przewagą dębu w wieku 100 – 120 lat. W pobliżu rzek występują lasy lęgowe z olszyną czarną i wierzba białą i kruchą. Interesujące są również zbiorowiska roślinne torfowisk występujące głównie w dolinie Chocianowskiej Wody. Są to mchy i turzyce, mech mokradłoszy, brabik drzewkowaty. W miejscach stale podmokłych rozwija się bujna roślinność szuwarowa (turzycowa). Na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu „Lasy Chocianowskie” znajduje się jeden większy zbiornik wodny o powierzchni ok. 4,1 ha, będący zatopionym wyrobiskiem po eksploatacji glinki kaolinowej.

 

  BORY DOLNOŚLĄSKIE

Na pograniczu ziemi legnickiej, zielonogórskiej
i jeleniogórskiej leżą Bory Dolnośląskie - jedna
z największych w kraju. Panują tu sosny i świerki porastające nizinną, prawie bezludną okolicę. Ogromne obszary są ciągle niedoceniane przez turystów, a stanowią przecież swoiste wyzwanie dla amatorów różnych aktywnych form turystyki. Czemu by nie wyruszyć w poszukiwaniu grzybów także rowerem i bryczką. Punktami wypadowymi są ciekawe miasta leżące na obrzeżach: Lubin, Bolesławiec, Chojnów, Żary, Żagań i Szprotawa.

Na północy ograniczają ją Wzniesienie Łużyckie ,Wzniesienie Żarskie od północnego wschodu i wschodu Wzgórza Dalkowskie „Góry Kocie” Na południowym wschodzie przechodzi kraina Borów Dolnośląskich koło Legnicy i na linii dolnej Kaczawy w bezleśną, ale żyzną Nizinę Śląską. Na zachodzie poza Nysą łużycką znajdują Bory Dolnośląskie swoje przedłożenie w analogicznej krainie Łużyc. Jesteśmy tu w prastarej granicznej strefie Polski Piastowskiej. Lasy, mokradła i wody tej strefy stanowiły niegdyś obronną osłonę polskiego Śląska. Fizjograficzne właściwości tego terytorium, a przede wszystkim podłoże geologiczne gleb, pośrednio i szata leśna, pozostają w genetycznym związku z jego funkcją graniczną w okresie spływu wód dyluwialnych. Stwierdzono na podstawie przebiegu moren czołowych, że lądolód, opuszczając na stałe te strony, tajał tu szybciej niż w obszarach sąsiednich. W związku z tym Bory Dolnośląskie stanowiły przez jakiś czas wolny od lodu półwysep, wysunięty ku północy w kierunku cofniętej krawędzi masy lodowej. Wówczas Bóbr i jego dopływy usypały tuż na północy od Przedgórza Sudeckiego potężny stożek napływowy. Piaski tego stożka stanowią właśnie geologiczne podłoże jałowych gleb, na których wykształciły się bory sosnowe. Wody lodowcowe, które doliną Małej Panwi (przepływająca przez Bory Stobrawskie) i Odry spływały w kierunku Wrocławia, następnie płynęły równoleżnikowym odcinkiem Odry ku zachodowi
i spiętrzały się w obniżeniach doliny Kaczawy i Czarnej Wody. Nabrzmiałości terenowej w postaci wspomnianego stożka i jego dopływów, wody te już nie przekroczyły. Poziom piasków dyluwialnych, osadzonych przez nie w dolinie Czarnej Wody, znajduje swój odpowiednik terasowy w przełomie Odry przez Wzgórza Dalkowskie. Również tą drogą spłynęły ostatecznie wody pradoliny wrocławskiej, które nie zdołały przebić sobie drogi ku zachodowi przez Bory Dolnośląskie. Podobne zjawisko miało miejsce w krainach położonych na północy. Wody dyluwialne, które płynęły doliną Baryczy do głogowskiego odcinka Odry, uchodziły do obniżenia Ochli i Czarnej, dzisiejszych lewobocznych dopływów Odry. W tym miejscu spiętrzyły się i nie sięgnęły dalej ku zachodowi nie przekraczając linii Bobru. Po jakimś czasie przełomem Odry poniżej Nowej soli spłynęły one do pradoliny warszawsko – berlińskiej. Północno zachodni obszar Dolnego Śląska, stanowiący dziś graniczną strefę państwa, przerwał kiedyś ciągłość dyluwialnych pradolin śląkiego dorzecza Odry
i łużyckiego dorzecza Łaby.

SZATA ROŚLINNA


Obecnie w Borach panuje sosna zwyczajna, jednak w stanie pierwotnym, jeszcze w czasach historycznych, lasy te charakteryzowały się większą różnorodnością flory drzewiastej. Obfitowały one w dęby szypułkowe i bezszypułkowe, lipy, graby, olchy czarne, gdy panowało ocieplenie klimatu
(np. ferdynandowskie ok. 430-370 tys. lat temu). Zaś roślinność tajgi, np. olcha, - po ochłodzeniu. W Szprotawie znaleziono nato skamieniały owoc kasztana. W dawnych Borach puszczy występowała rodzimie jodła oraz świerk. W połowie XIX wieku jodła przestała się cieszyć należytym uznaniem, albowiem nisko ceniono walory drewna jodłowego. Gatunek ten nie miał nawet znaczenia jako surowiec opałowy. Udział jarzębiny jest obecnie znikomy, niegdyś rosła w tutejszych lasach pospolicie. Przed wiekami w wielu miejscach pospolicie rosły cisy. Podobnie jak cis, z naszych lasów zniknął praktycznie iglasty jałowiec. Rosnący tu i ówdzie buk pospolity jest gatunkiem rodzimym. Modrzew w naszych lasach w przeszłości nie występował. Pod koniec XVIII wieku zadomowiły się u nas kasztanowce zwyczajne i akacje. W XIX wieku sprowadzano zza oceanu daglezję, sosnę wejmutkę, topolę kanadyjską, tuję. Z początkiem XX wieku rozpoczęła się ekspansja dębu czerwonego. Wprowadzając obce gatunki drzew dokonywano przede wszystkim badań o znaczeniu gospodarczo-leśnym. Nie zajmowano się wpływem tych gatunków na ekosystemy. Na przykład ekspansywna akacja poważnie zwiększa w glebie ilość azotu. Pod jej okapem mogą przez to rosnąć tylko nieliczne trawy leśne, a odnawianie się rodzimych gatunków jest słabe. Na kopalniach żwiru w dolinie Bobru wydobywa się po dziś dzień olbrzymie konary starych dębów.

 

 http://tbdwitryna.w.interia.pl

Dziękuję Maćkowi Borynie.

 

 


Podziel się
oceń
3
1

komentarze (45) | dodaj komentarz

Zdjęcia w galeriach.


niedziela, 28 sierpnia 2016

Licznik odwiedzin:  121 520  

Kalendarz

« sierpień »
pn wt śr cz pt sb nd
01020304050607
08091011121314
15161718192021
22232425262728
293031    

Archiwum

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Głosuj na bloog






zobacz wyniki

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Ulubione blogi

O moim bloogu

Na moim blogu znajdą się moje zdjęcia.

O mnie

Witam wszystkich.Nazywam się Jarek.
Lubię fotografować przyrodę.
Zapraszam na mój bloog.

Jarek




blogi * muzyka na bloga
GG: 3523905 www.blue.pl/echoBanner?idAgent=MzU1NjE=&idBanner=MTE=&idUser=Mjc2MTE=">

Wizytówka


jarek

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Bloog.pl

Bloog.pl